Budowa zastawki serca

W sercu znajdują się cztery zastawki: 2 ulotki i 2 zastawki półksiężycowate..

Zapewniają przepływ krwi tylko w jednym kierunku i, podobnie jak zawory pompy, zapobiegają wstecznemu przepływowi krwi.

ZawórNazwaLokalizacjaStrukturaFunkcjonować
1. małżeMitralnyW lewym otworze przedsionkowo-komorowym (przedsionkowo-komorowym)1. Dwa guzki (wyrostki wsierdzia) 2. Struny ścięgien (utworzone przez gęstą tkankę łączną) przyczepiają się zarówno do guzków, jak i mięśni brodawkowatych 3. Mięśnie brodawkowate (brodawkowate) (wyrostki mięśnia sercowego)1. Zamknąć lewy otwór przedsionkowo-komorowy podczas skurczu lewej komory. 2. Mięśnie brodawkowate wraz z nitkami ścięgien utrzymują płatki zastawki. Funkcja zastawki mitralnej: zapobiega cofaniu się krwi z lewej komory do lewego przedsionka.
2. zawór trójlistkowyPościel trójdzielnaW prawym otworze przedsionkowo-komorowym (przedsionkowo-komorowym)1. Trzy listki (wyrostki wsierdzia). 2. Struny ścięgien (utworzone przez gęstą tkankę łączną). 3. Mięśnie brodawkowate (przerost mięśnia sercowego)Zastawka zamyka otwór przedsionkowo-komorowy. Funkcja zastawki trójdzielnej: zapobiega cofaniu się krwi z prawej komory do prawego przedsionka.
3. półksiężycowata zastawka płucnaPłucnyW prawej komorze w otworze pnia płucnegoTrzy półksiężycowe klapy (lewa, prawa i przednia) lub trzy kieszenie.Zapobiega powrotowi krwi z pnia płucnego do prawej komory.
4 półksiężycowata zastawka aortalnaZastawka aortyW lewej komorze w otworze aortyTrzy półksiężycowe klapy (tylna, prawa i lewa) lub trzy kieszenie.Zapobiega powrotowi krwi z aorty do lewej komory.

Jeśli są uszkodzone, zawory mogą nie otworzyć się całkowicie (ze zwężeniem) lub luźno zamknąć (z awarią). Częściej występuje w przypadku wad serca..

Serce ma „miękki szkielet”. Składa się z włóknistych pierścieni, które całkowicie oddzielają mięsień przedsionkowy od mięśnia sercowego komorowego. Włókniste pierścienie otaczają prawy i lewy otwór przedsionkowo-komorowy i stanowią podparcie zastawek przedtrzonowych i trójdzielnych. Występ tych pierścieni na powierzchni serca odpowiada jego czołowemu rowkowi.

„Szkielet miękki” obejmuje również pierścienie otaczające otwory pnia płucnego otworu aorty. Włókniste pierścienie oddzielają mięsień sercowy przedsionka i komór, co stwarza możliwość ich oddzielnego skurczu.

Struktura serca (rysunek - serce w przekroju).

Zastawki serca: opis, budowa, funkcja

Treść artykułu

  • Zastawki serca: opis, budowa, funkcja
  • Co to jest zastawka serca
  • Mięsień sercowy: cechy anatomiczne i fizjologiczne

Proces pracy serca i układu sercowo-naczyniowego organizmu, wzbogacanie krwi w tlen, jej dostarczanie do narządów i tkanek regulują zastawki serca. W ciągu 60 sekund system zaworów przepuszcza od 5 do 6 litrów krwi. A jeśli przynajmniej jeden z nich ulegnie awarii, może zdarzyć się nieodwracalny - rozpoczną się nieodwracalne procesy w organizmie lub osoba umrze.

Co to są zastawki serca

Serce człowieka składa się z 4 komór - dwóch przedsionków i dwóch komór. Ich współdziałanie i prawidłowy rytm pracy zapewnia układ zastawek serca. Podobnie jak sam narząd, są tkanką mięśniową..

Mówiąc prościej, zastawki serca są rodzajem bramy, która umożliwia przepływ krwi w określonym kierunku i zapobiega jej cofaniu się. Regulują przepływ krwi przez tak zwany mały i duży okrąg układu krążenia.

W sercu znajdują się 4 zastawki, a każdy z nich pełni swoją własną funkcję. Awaria przynajmniej jednego z nich od razu wpływa na samopoczucie człowieka. Lekarze zalecają ścisłe monitorowanie pracy głównego narządu, kontakt z wyspecjalizowanym lekarzem lub terapeutą, nawet przy niewielkich i krótkotrwałych odchyleniach w funkcjonowaniu serca.

Aby samodzielnie monitorować pracę serca i zastawek, nie jest konieczna wiedza medyczna i doświadczenie w tym zakresie. Wystarczy znać zasadę działania układu zastawkowego serca i główne objawy wskazujące na występowanie z nimi problemów.

Rodzaje zastawek serca i ich funkcje

W strukturze ludzkiego serca znajdują się cztery zastawki, a każdy z nich pełni określoną funkcję - kierują przepływ krwi we właściwym kierunku i uniemożliwiają jej powrót. Każda z zastawek serca ma nazwę:

  • dwudzielna mitralna,
  • trójdzielna trójdzielna,
  • półksiężycowaty płucny (płucny),
  • aorta półksiężycowata.

Proces otwierania i zamykania zastawek serca odpowiada szybkości pracy komór i przedsionków narządu. Jeśli system działa synchronicznie, organizm ludzki funkcjonuje normalnie. Kiedy co najmniej jedna z zastawek serca nie działa, cierpi zarówno układ krążenia, jak i całe ciało.

Zastawka trójdzielna jest utworzona przez trzy trójkąty tkanki mięśniowej. Znajduje się między przedsionkiem a prawą komorą serca. Co ciekawe, u dzieci zastawka ta może być czterolistna, ale wraz z wiekiem dodatkowa ulotka znika..

Zastawka serca płucna znajduje się pod pniem płucnym i składa się z włóknistego pierścienia i przegrody. Ta zastawka reguluje przepływ krwi do tętnic płucnych.

Zastawka mitralna serca znajduje się między komorami narządu a prawym przedsionkiem. Tworzy go tkanka łączna (pierścień przedsionkowo-komorowy), ścięgna (struny) i płaty mięśniowe. Zawór ten reguluje przepływ krwi w dużym (hemodynamicznym) kręgu krążenia. U niektórych osób rozpoznaje się patologię - obecność 3 do 5 guzków w zastawce mitralnej, która niczego nie zagraża i nie wpływa w żaden sposób na zdrowie.

Zastawka aortalna znajduje się przy ujściu aorty, utworzonej z trzech półksiężycowatych płatków tkanki z wyraźnymi włóknami, ukrytych pod cienkimi warstwami tkanki śródbłonkowej i śródbłonkowej. Jest to tak zwany zawór zwrotny, przez który przepływa krew, która już dostarczyła organizmowi tlen..

Patologia zastawki serca

Patologie zastawek serca mogą być wrodzone lub nabyte. Każdy z nich stanowi realne zagrożenie nie tylko dla zdrowia, ale także dla życia ludzkiego. Gdy tylko natężenie przepływu krwi zostanie zakłócone, w organizmie rozpoczynają się nieodwracalne procesy, które można zaobserwować w każdym układzie i każdej tkance.

Patologie zastawek serca klasyfikuje się według ich lokalizacji oraz cech ich zmian strukturalnych i anatomicznych. W wyniku patologicznych procesów w zastawkach serca zachodzą następujące zmiany:

  • tkanka serca odradza się,
  • w sercu pojawiają się wady owalnych otworów,
  • zmiany natężenia przepływów krwi w krążeniu ogólnoustrojowym i płucnym,
  • rozwija się niedrożność naczyń serca i całego ciała.

Rezultatem wszystkich tych negatywnych zmian prędzej czy później staje się zawał mięśnia sercowego..

W kardiologii wady w funkcjonowaniu lub budowie zastawek serca są klasyfikowane etapami, w zależności od ich złożoności i odwracalności. W sumie są cztery etapy:

  1. Naruszenia są nieistotne, wpływają tylko na intensywność przepływu krwi w małym i dużym kole.
  2. Patologia ma znaczący wpływ na intensywność i natężenie przepływu, ale na tym etapie procesy są nadal odwracalne..
  3. Zmiany są na tyle duże, że pojawiają się objawy, na przykład skoki ciśnienia krwi.
  4. Uszkodzenia konstrukcji zastawek serca i zmiany ich funkcjonalności są na tyle wyraźne, że chory wymaga hospitalizacji i regularnego monitorowania przez kardiologa. Procesy na tym etapie są już nieodwracalne.

Ponadto istnieje dodatkowa klasyfikacja wad zastawek serca, która jest stosowana w środowisku zawodowym kardiologów i encyklopedii medycznych - triada lub pentada Fallota, anomalia Ebsteina, tetrada Fallota.

Objawy rozwoju patologii zastawek serca

Na pierwszych etapach pojawiania się problemów w pracy zastawek serca lub rozwoju ich patologii pacjent z reguły nie zauważa żadnych zmian w organizmie, co znacznie komplikuje diagnozę. Dlatego eksperci medyczni zalecają regularne kompleksowe badanie wszystkich układów organizmu, w tym układu sercowo-naczyniowego.

Niepokojące „dzwonki” i powód do wizyty u lekarza powinny być

  • duszność,
  • zawroty głowy,
  • zaburzenia rytmu serca,
  • ból w klatce piersiowej,
  • zwiększone tętno o dowolnym czasie trwania,
  • hałas w uszach i mostku podczas oddychania,
  • pulsacja żył bez wysiłku fizycznego,
  • zwiększone zmęczenie, osłabienie,
  • zaburzenia w pracy jednego lub kilku układów ciała.

Nawet jeśli objawy pojawiają się rzadko i szybko ustępują, nie mają charakteru ogólnoustrojowego, nie należy ich lekceważyć. Mogą wskazywać, że patologia zastawek serca osiągnęła punkt nieodwracalny. Tylko lekarz specjalista może ocenić stopień uszkodzenia tkanki i dopiero po dokładnym zbadaniu pacjenta - pobranie i analiza biomateriałów, instrumentalna diagnostyka czynności serca.

Metody diagnozowania problemów z zastawkami serca

Większość pacjentów, którzy martwią się wymienionymi powyżej objawami, najpierw konsultuje się z terapeutą. Już na pierwszej wizycie lekarz musi koniecznie nalegać na konsultację z kardiologiem, a on z kolei musi przepisać bardziej szczegółowe badanie. Istnieje kilka sposobów diagnozowania problemów z zastawkami serca, ale jednym z najbardziej skutecznych jest echokardiogram..

Badanie przeprowadza się przy pomocy specjalnego sprzętu i jest wykonywane zarówno w warunkach szpitalnych, jak i ambulatoryjnych. Czujniki mocowane są do ciała pacjenta, dane z nich przekazywane są do urządzenia działającego w oparciu o przetwornik ultradźwiękowy wyświetlający obraz serca na ekranie monitora.

Echokardiogram jest najlepszym sposobem rozpoznania wad zastawkowych serca. Tylko z jego pomocą można ujawnić zmiany w ich strukturze czy funkcjonalności już na początkowych etapach.

Zastawki ludzkiego serca

Wszyscy wiedzą, że ludzkie serce ma zastawki. Wiedzą o tym nawet uczniowie. Ale często nasze wyobrażenie o nich kończy się na tym etapie. Ich konstrukcja, lokalizacja i funkcje są tak ciekawe i wszechstronne, że poznanie ich nie będzie zbyteczne.

Dlaczego serce potrzebuje zastawek

Cztery komory serca

Serce człowieka to wydrążony, mięśniowy organ, który w ludzkim ciele nazywany jest także „pompą”. Rzeczywiście, serce musi co minutę pompować krew, dostarczając w ten sposób naszemu organizmowi składników odżywczych i tlenu. Co więcej, w eliminację (eliminację) z naszego organizmu szkodliwych substancji i produktów przemiany materii zaangażowany jest także cały układ krążenia, zapewniając tym samym jego pełny rozwój..

Układanie aparatu zastawkowego rozpoczyna się na etapie tworzenia dwuizbowego serca. Nawet wtedy tworzy się guzek, który następnie staje się miejscem rozwoju zastawek serca. W czasie, gdy formuje się czterokomorowe serce, powstają również zastawki. W ostatecznej wersji serce nabywa cztery komory, które tworzą prawe żylne i lewe serce tętnicze. W rzeczywistości serce człowieka jest jedno, ale ze względu na fakt, że krew, różniąca się składem gazu, porusza się wzdłuż prawej i lewej sekcji, zwyczajowo dzieli się ją w ten sposób.

Duże i małe kręgi krążenia krwi

W sercu znajdują się cztery komory, a wyjście każdej z nich wyposażone jest w rodzaj „przejścia” - aparat zastawkowy. Jeśli część krwi przedostała się z jednej komory do drugiej, zastawka uniemożliwia jej powrót do pierwotnego miejsca. Tym samym prawidłowy kierunek przepływu krwi i funkcjonowanie dwóch kręgów krążenia - małych i dużych kręgów krążenia, pracujących jednocześnie.

Takie nazwy doskonale oddają ich cechy. Małe kółko zapewnia przepływ krwi w naczyniach płucnych, wzbogacając krew w tlen. Krążenie ogólnoustrojowe, począwszy od lewej komory, dostarcza tlen do wszystkich innych narządów i tkanek. Gdyby zastawki serca działały nieprawidłowo, w ogóle nie pełniąc roli „przejścia”, praca małych i dużych kręgów krążenia nie byłaby możliwa.

Gdzie są zawory

Zastawki ludzkiego serca

Każdy z tych „punktów kontrolnych” pojawił się w swoim czasie i miejscu. A taka wspaniała harmonia pozwala układowi sercowo-naczyniowemu działać wyraźnie i poprawnie. Co więcej, każdemu z nich udało się już zdobyć swoją nazwę. Wyjście z lewego przedsionka jest wyposażone w lewy zastawkę przedsionkowo-środkową. Jego inna nazwa to dwudzielna lub mitralna. Nazywa się mitral, ponieważ przypomina greckie nakrycie głowy - mitrę. Wyjście z lewej komory, przodka krążenia ogólnoustrojowego, to lokalizacja zastawki aortalnej.

Inaczej nazywany jest półksiężycem, ponieważ jego trzy okiennice przypominają półksiężyce. Otwór między prawym przedsionkiem a prawą komorą to lokalizacja prawej zastawki przedsionkowo-komorowej. Jego inna nazwa to trójdzielna lub trójdzielna. Wyjście z prawej komory do pnia płucnego jest kontrolowane przez zastawkę płucną, zwaną również zastawką płucną. Zastawka płucna lub zastawka płucna ma również trzy guzki, które również przypominają półksiężyce..

Jak działają zawory

Funkcja zastawki serca

Zastawki serca działają na różne sposoby. Praca mitralna i trójdzielna w trybie aktywnym. Aorta i płuca są pasywne, ponieważ ich otwarcie nie jest podtrzymywane przez struny, jak w dwóch powyższych, ale zależy od ciśnienia i przepływu krwi. Dlatego mechanizm działania zastawek klapowych i półksiężycowatych jest inny. Kiedy ciśnienie krwi w przedsionku osiąga wartość równą lub wyższą niż w komorach, płatki zastawki otwierają się do jamy komór.

W stanie odprężenia nie przeszkadzają w wypełnianiu komór. Wtedy ciśnienie w komorach zaczyna rosnąć. Ich ściany są napięte, a skurcz mięśni brodawkowatych obecnych w ścianie komór powoduje ciągnięcie nici ścięgnistych - akordów. W ten sposób, rozciągając się jak żagle, klapki są chronione przed zapadnięciem się do jamy przedsionkowej, a krew nie jest odrzucana. Zastawki półksiężycowate są w tym momencie zamknięte, ponieważ muszą pełnić ważną funkcję - zapobiegać powrotowi krwi z dużych naczyń do komór.

Kiedy rosnące ciśnienie w komorze zaczyna przekraczać ciśnienie w wypływających naczyniach, otwierają się, a krew z komór jest wydalana do aorty i pnia płucnego. W tym przypadku krew, usiłując wrócić do komór serca, najpierw wchodzi do kieszeni zastawek półksiężycowatych, co pociąga za sobą trzaskanie zastawek i przeszkodę w wstecznym przepływie krwi. Tak działa ludzka „pompa” dzięki aparatowi zaworowemu w odpowiedzi na przychodzące impulsy z układu przewodzącego. Wypełniając się krwią, przedsionki kurczą się i wpychają krew do komór, a ta do dużych naczyń. A taka praca trwa dwadzieścia cztery godziny na dobę..

W literaturze można znaleźć interesujące dane, że ludzkie serce jest w stanie pompować 40 litrów krwi na minutę przy maksymalnym obciążeniu i dużej aktywności. Pomimo tego, że organizm ludzki składa się z kilkudziesięciu bilionów komórek, cały cykl serca trwa tylko 23 sekundy. Oznacza to, że duże i małe kręgi krążenia krwi wykonują swoją pracę w mniej niż pół minuty..

Niesamowity organ to nasze serce. Każdy z jego elementów składowych jest ważny i niezbędny, w tym aparat zaworowy. Bez ich prawidłowego funkcjonowania komórki organizmu nie byłyby w stanie otrzymywać tlenu i składników odżywczych. Dlatego warto chronić serce i o nie dbać..

Układ krążenia. Fizjologia serca. Struktura hemodynamiczna serca

Teoria fizjologii normalnej na temat: Układ krążenia. Fizjologia serca. Struktura hemodynamiczna serca. Cykl serca, fazy...

Podczas tworzenia tej strony wykorzystano wykład na odpowiedni temat, opracowany przez Departament Fizjologii Normalnej Państwowego Uniwersytetu Medycznego w Baszkirii

Funkcja serca - pompowanie.

„Serce prawe” - pompuje krew żylną, „serce lewe” - krew tętniczą.

Skurcz - skurcz, rozluźnienie - rozkurcz - wypełnienie komór serca krwią.

Struktura serca

Ściana serca składa się z 3 warstw:

  • nasierdzie (zewnętrzne),
  • mięsień sercowy (środkowy),
  • wsierdzie (wewnętrzne).

Zawory

Mechaniczna praca serca - konieczna jest skoordynowana praca zastawek.

Zastawki przedsionkowo-komorowe (mitralna w lewej komorze, trójdzielna w prawej komorze) - zapobiegają cofaniu się (niedomykalności) krwi do przedsionków podczas skurczu komorowego.

Zastawki aorty i płuc znajdują się u podstawy dużych pni tętniczych, zapobiegają cofaniu się krwi do komór podczas rozkurczu (zastawki półksiężycowate).

Miokardium składa się z pojedynczych komórek, ale funkcjonuje jako całość - funkcjonalny syncytium.

Miokardium

Muskulatura - prążkowana.

Miokardium przedsionków i komór nie jest połączone, h = 2-3 mm i składa się z 2 warstw: zewnętrznej - kolistej (wspólnej dla prawego i lewego przedsionka) i wewnętrznej - podłużnej (oddzielnej dla prawego i lewego przedsionka).

h (grubość lewej komory) = 10-12 mm, h (prawa komora) = 3-6 mm.

Komory mają 3 warstwy mięśniowe:

  • wewnętrzne - podłużne - podczas skurczu zmniejsza podłużną średnicę serca,
  • średni - z okrągłych włókien - zmniejsza poprzeczną średnicę serca,
  • powierzchowne - łączy lewą i prawą komorę, 1,5 razy otacza komory, a skurcz tej warstwy zapewnia ruch serca w prawo i do przodu.

Według mikroskopii elektronowej mięsień sercowy składa się z pojedynczych komórek. Punkty styku tych komórek są wstawionymi dyskami. Obszar dysku, w którym błona sąsiednich komórek ściśle przylega do siebie, łącząc się w pojedynczy arkusz, nazywany jest nexusem.

Ze względu na obecność nexusów jednocześnie kurczą się włókna mięśnia sercowego.

Funkcja sercowo-naczyniowa

Głównym celem układu sercowo-naczyniowego jest zapewnienie krążenia krwi, czyli stałego krążenia krwi w zamkniętym układzie serca.

Funkcje układu sercowo-naczyniowego:

  • transport substancji niezbędnych do zapewnienia funkcji komórek ciała;
  • dostarczanie substancji chemicznych do komórek organizmu, które regulują ich metabolizm;
  • usuwanie ich metabolitów z komórek;
  • humoralne połączenie narządów i tkanek ze sobą;
  • dostawa sprzętu ochronnego do tkanin;
  • usuwanie szkodliwych substancji z organizmu;
  • wymiana ciepła w ciele.

Funkcja pompująca serca opiera się na naprzemiennym rozluźnieniu (rozkurcz) i skurczu (skurcz) komór.

Z serca krew wypływa przez naczynia tętnicze i przechodzi przez żyły.

Aktywność serca: obserwuje się skurcz serca z powodu okresowo występujących procesów pobudzenia w mięśniu sercowym.

Obliczanie impulsu - i jest liczba PD.

Skuteczne pompowanie wymaga synchronicznej pracy włókien mięśnia sercowego.

Kardiomiocyty

  • typowe kardiomiocyty,
  • atypowe kardiomiocyty.

Typowe (pracujące komórki mięśnia sercowego, kurczliwe):

  • 99% m mięśnia sercowego,
  • wiele miofibryli, mitochondriów, rozwinięty EPR (Ca2 +).

Nietypowe - komórki układu przewodzącego, rozrusznik: aparat kurczliwy jest słabo rozwinięty, ma automatyczny.

Miokardium ma wiele właściwości:

  • automatyzacja,
  • pobudliwość,
  • przewodność,
  • kurczliwość,
  • krnąbrność.

Cykl serca

To jeden całkowity skurcz i rozluźnienie wszystkich komór serca..

  • Faza I - skurcz przedsionka - 0,1 s.
  • Faza II - skurcz komorowy - 0,33 s.
  • III faza - przerwa ogólna - 0,37 s.

Cykl serca trwa 0,8 s. przy 75 uderzeniach / min.

faza pierwsza

  • ciśnienie w lewym przedsionku - max = 8-15 mm Hg. (średnia wartość 5-7 mm Hg);
  • ciśnienie w prawym przedsionku - max = 3-8 mm Hg. (średnia wartość 2-4 mm Hg).

Podczas skurczu przedsionków komory znajdują się w fazie rozkurczu, są wypełnione krwią. Ciśnienie w nich = 2-3 mm Hg. Ciśnienie w przedsionkach jest większe, co oznacza, że ​​krew dostaje się do komór.

Zawory klapowe są otwarte. Światło żył jest zamknięte z powodu skurczu mięśni gładkich.

etap II

Faza II - skurcz komorowy - 0,33 s.

Okres napięcia (0,08 s)

Asynchroniczna faza skurczu (0,05 s):

  • proces pobudzenia rozprzestrzenia się przez mięsień sercowy komór;
  • ciśnienie w komorach jest bliskie 0;
  • stopniowa redukcja obejmuje wszystkie włókna mięśnia sercowego;
  • wzrasta ciśnienie w komorach;
  • krew wraca do przedsionków;
  • ale krew nie dostaje się do przedsionków, ponieważ zawory klapowe zamykają się;
  • uderzenie zaworu - pojawia się ja lub napięcie skurczowe.

Faza skurczu izometrycznego (0,03 s):

  • nie ma skrócenia włókien mięśnia sercowego (zarówno płatek płatka, jak i zastawki półksiężycowate są zamknięte);
  • objętość krwi w komorach pozostaje stała;
  • długość włókien nie zmienia się, ale napięcie wzrasta;
  • lewa komora jest zaokrąglona i uderza siłą w wewnętrzną powierzchnię klatki piersiowej (impuls sercowy);
  • ciśnienie w komorach staje się wyższe niż ciśnienie w aorcie i tętnicy płucnej;
  • w lewej komorze osiąga 70-80 mm Hg, w prawej - 15-20 mm Hg;
  • krew z komór napływa do naczyń.

Okres wygnania (0,25 s)

  • interwał protosygmiczny - 0,005 s;
  • faza szybkiego wydalenia - 0,1-0,12 sek.:
    • ciśnienie w lewej komorze - 120-130 mm Hg.,
    • ciśnienie w prawej komorze - 25-39 mm Hg;
  • faza powolnego wyrzutu - 0,13-0,15 s.

Faza III

Faza III - rozkurcz komorowy - 0,47 s.

Okres relaksu - 0,12 sek.:

  • odstęp protodiastoliczny - 0,04 s (zamknięcie zastawek półksiężycowatych - II tchnienie serca);
  • faza relaksacji izometrycznej - 0,08 s (długość włókien nie zmienia się, ciśnienie w komorach stopniowo spada przy zamkniętych zastawkach i staje się nieco mniejsze niż w przedsionkach).

Zawory klapowe otwierają się i rozpoczyna się okres napełniania.

Okres napełniania - 0,25 s

  • faza szybkiego napełniania - 0,08-0,09 s (oscylacje ścian komór z powodu szybkiego przepływu do nich krwi, stąd pojawienie się trzeciego tonu serca);
  • faza powolnego napełniania - 0,16-0,17 s (ta faza jest hemodynamicznie nieskuteczna; przy tętnie = 120-140 uderzeń / min jest nieobecna).

Tutaj kończy się tętno, ale rozkurcz komór trwa przez kolejne 0,1 s.

Występuje skurcz przedsionków (przedskurcz komorowy).

Presystole - 0,1 s

Aktywne napełnianie komór krwią. Przedsionki pompują dodatkową krew do komór - pojawia się dźwięk serca dożylnie.

Odstęp międzyskurczowy - 0,007 s.

Diastol jest niezbędny do:

  1. zapewnienie wstępnej polaryzacji kardiomiocytów (działanie pompy Na-K),
  2. usuwanie Ca z sarkoplazmy,
  3. resynteza glikogenu i ATP,
  4. wypełnienie serca krwią.

Rozpoczyna się nowy cykl czynności komór.

Hemodynamiczna funkcja serca

Funkcja pompująca serca wynika z:

  • rytmicznie powstające skurcze mięśnia sercowego,
  • ścisła koordynacja skurczów przedsionkowo-komorowych,
  • synchroniczna praca prawego i lewego serca,
  • niezawodne działanie zastawek serca,
  • cechy fizjologicznych właściwości mięśnia sercowego.

Wskaźniki tętna

Skurcz mięśnia sercowego

Skurcz serca jest wyzwalany przez AP (potencjał czynnościowy).

Umawiające się białka:

  • aktyna (drobne włókna),
  • miozyna (grube włókna sarkomeru).

Białka modulujące:

  • tropomiozyna,
  • troponina.

Skurcz mięśnia sercowego:

Troponina wiąże się z Ca2 + (z EPR) -> konformacja kompleksu troponina-tropomiozyna zmienia się -> centra aktyny otwarte -> oddziaływanie filamentów aktyny i miozyny (skurczone).

Równocześnie:

Aktywność ATP mostków aktomiozyny jest stymulowana -> rozpad ATP -> uwalnianie energii potrzebnej do przesuwania włókien względem siebie -> skurcz miofibryli.
W przypadku braku Ca2 + skurcz nie będzie.

Zastawki sercowo-naczyniowe - anatomia wrót krwi

W artykule zostaną omówione cechy anatomiczne budowy aparatu zastawkowego serca. Rozważ dwie zastawki przedsionkowo-komorowe i dwie zastawki naczyniowe - aortalną i płucną. Oprócz anatomii wpłynie to na ważną część pracy aparatu zastawkowego - normalną i patologiczną fizjologię, która rozwija się w wielu chorobach wpływających na tkankę łączną i nie tylko. Więcej - dalej w artykule.

Zastawki układu sercowo-naczyniowego są ważnymi składnikami normalnego funkcjonowania nie tylko serca, ale także całego organizmu. Kto mógł sobie wyobrazić, że rozerwanie małych płatków tkanki łącznej może odegrać wiodącą rolę w zmianie perfuzji wszystkich narządów i układów? Aby zrozumieć związane z tym komplikacje i konsekwencje, warto zapoznać się z anatomią i ich funkcjonalnością..

Co to są zawory i skąd się wzięły

Zastawki serca i naczyń krwionośnych są ważnymi elementami wspomagającymi przepływ krwi w dużych i małych kręgach krążenia. Wszystkie tkanki i narządy ludzkie w procesie embriogenezy rozwijają się z trzech głównych listków zarodkowych - endodermy, mezodermy i ektodermy.

Serce w ogóle, podobnie jak wszystkie jego części składowe, jest utworzone z warstwy mezodermalnej, dalej różnicując się w wsierdzie, mięsień sercowy i nasierdzie.

Większość ludzi uważa, że ​​serce jest wyłącznie muskularnym narządem pustym, ograniczając jednocześnie uwagę do jego włóknistego szkieletu, który odgrywa ważną rolę w pracy mięśnia sercowego.

W procesie embriogenezy podstawa serca nadal dzieli się na bardziej znane jej części strukturalne - dwa przedsionki położone proksymalnie i dwie komory położone dalej od przedsionków. U osoby dorosłej cztery komory są oddzielone od siebie i jednocześnie są połączone ze względu na obecność powyższych zaworów i ścianek działowych. Zastanówmy się dokładnie, jak.

Tak więc przegroda międzyprzedsionkowa oddziela prawy i lewy przedsionek. Biorąc pod uwagę fakt, że natleniona krew z płuc dostaje się do lewego przedsionka z czterech żył płucnych, której celem jest rozprzestrzenianie się po całym organizmie i wzbogacanie wszystkich tkanek i narządów, bardzo istotną cechą osiągnięcia tego celu jest brak mieszania jej z nieutlenioną krwią znajdującą się w prawym przedsionki.

W prawym przedsionku krew pochodzi z dwóch żył głównych (górnej i dolnej), które z kolei są „rurkami”, które zbierają krew wypełnioną dwutlenkiem węgla. Obecność przegrody międzyprzedsionkowej pełni rolę swoistej bariery, która pozwala na pełne istnienie dużych i małych kręgów krążenia bez niepożądanego mieszania się krwi ze sobą.

Ale jaką rolę odgrywają słynne zawory? To całkiem proste. Oprócz pobierania krwi z narządów i tkanek, przedsionki „przenoszą” krew pobraną z żył do komór, których zadaniem jest transportowanie jej na duże odległości.

Celem lewej komory jest więc wytworzenie wystarczającego ciśnienia w jej jamie i zapewnienie takiej siły skurczu, aby natleniona krew, z jednym skurczem mięśnia sercowego komorowego, miała możliwość dotarcia do wszystkich narządów i układów.

Rytm skurczów pozwala urzeczywistnić ten cel, a zastawki przedsionkowo-komorowe jednocześnie wyzwalają jednokierunkowy przepływ krwi. Więcej szczegółów na temat cyklu serca opisano w filmie w tym artykule..

Zastawki przedsionkowo-komorowe

Pomimo odmiennej lokalizacji i pewnych indywidualnych różnic w budowie zastawek trójdzielnych i dwupłatkowych (niektórych z nich można się już domyślić z nazw), obie mają podobną zasadę budowy anatomicznej.

Wiele osób uważa, że ​​zastawka jest płatem tkanki włóknistej, który wykonuje ruchy, w wyniku których otwiera się i zamyka - zgodnie z potrzebą pracy serca.

Przeanalizujmy jednostki konstrukcyjne zaworu i ich rolę w jego pracy.

  1. Szarfa. Ten element jest prawie jego najbardziej znaną częścią. Mając wygląd lekko zakrzywionej płytki, na przykład w prawym zastawce przedsionkowo-komorowej, zagięcie to bardziej wystaje do jamy prawego przedsionka. Składa się z gęstej tkanki łącznej o gładkiej powierzchni i gładkich krawędziach. Takie cechy zapobiegają odkładaniu się na nich mas zakrzepowych..

Ważny! Każde uszkodzenie warstwy śródbłonka pokrywającej zastawki obarczone jest wzrostem złogów zakrzepowych w tym miejscu, zakłóceniem ich pracy, co pociąga za sobą zmianę normalnej hemodynamiki.

  1. Pierścień włóknisty. Jest to gęsty pierścień tkanki łącznej, do którego przyczepione są płatki zastawki. Trzyma skrzydło, będąc jego podstawą.
  2. Mięśnie brodawkowate. Mięśnie brodawkowate - obszary mięśnia sercowego komorowego wystające do ich jamy. Ich nazwa odpowiada formie. Skurcz i rozluźnienie mięśnia sercowego pociąga za sobą skurcz, a zatem rozluźnienie tych jednostek strukturalnych zastawki, co prowadzi do otwarcia lub odwrotnie zamknięcia płatków.

Ważny! Sam skurcz nie wpływa na ruch zaworów. W tej materii istotną rolę odgrywa wzrost gradientu ciśnień między przedsionkiem a komorą, którego zmiana następuje rytmicznie w określonych fazach cyklu serca..

  1. Akordy ścięgien. Jest to nić rozciągająca się od opisanych powyżej mięśni brodawkowatych do wolnej krawędzi guzków zastawki przedsionkowo-komorowej. To one łączą je ze sobą i aktywują to drugie, gdy mięsień sercowy kurczy się lub rozluźnia.

Ograniczają ruchomość swobodnej krawędzi zastawek, co zapobiega ich wywinięciu się do światła przedsionka.

Zastawka mitralna

Ta struktura znajduje się między lewym przedsionkiem a lewą komorą. Podstawową funkcją zastawki mitralnej jest zapobieganie niedomykalności krwi podczas skurczu z powrotem z komory do przedsionka..

Pełna praca tej struktury pozwala na wrzucenie do krążenia ogólnoustrojowego całej objętości krwi zgromadzonej podczas rozkurczu lewej komory serca.

Ta zastawka składa się z dwóch płatków (przedniego i tylnego) i odpowiednio dwóch mięśni brodawkowatych, z których struny ścięgien są pociągane do wolnej krawędzi każdego płatka.

Ważny! Z każdego mięśnia brodawkowatego rozciągają się struny, zarówno w przednich, jak i tylnych guzkach jednocześnie.

Normalna powierzchnia otworu mitralnego wynosi 4-6 cm 2. Ta wiedza jest bardzo ważna w diagnostyce nabytych wad serca. Zmiana tego wskaźnika w dolną stronę nazywana jest zwężeniem zastawki mitralnej, a na większą - niepowodzeniem lub niedomykalnością (ten ostatni termin częściej występuje w literaturze zagranicznej).

Ruchliwość płatków zastawki jest ograniczona włóknistymi włóknami rozciągającymi się od elastyczno-sprężystych mięśni brodawkowatych do ich wolnych krawędzi. Brak ugięcia swobodnej krawędzi zastawek zapewnia również napięcie cięciw ścięgien.

W fazie rozkurczu, gdy komora jest rozluźniona i wypełnia się najpierw biernie, a następnie aktywnie krwią z przedsionka, płatki zastawki mitralnej przylegają do ścianek komory, tak aby nie tylko nie przeszkadzać w jej wypełnieniu, ale także zakrywać ujście zastawki aortalnej w pobliżu przegrody międzykomorowej.

Zastawka trójdzielna

Umiejscowiony pomiędzy prawym przedsionkiem a prawą komorą jest mechanizmem ograniczającym powrót krwi z komory do przedsionka podczas pierwszego skurczu. Obecność trzech płatków (przedniego, środkowego i tylnego) jest główną różnicą w stosunku do zastawki mitralnej.

Jego praca, podobnie jak małża, podlega zmianom hemodynamicznym zachodzącym w cyklu serca i zależy zarówno od kurczliwości komór (ze względu na obecność w ich strukturze mięśni brodawkowatych - potężnej części mięśnia sercowego), jak i od wzrostu gradientu ciśnienia poprzez otwarcie przedsionkowo-komorowe..

Pełna praca każdego z tych czynników ma wpływ na pełne otwarcie i zamknięcie płatków zastawki w trakcie skurczu i rozkurczu. Rosnące ciśnienie w komorze w momencie jej skurczu, kończące się wyrzutem objętości wyrzutowej do pnia płucnego, zapewnia pełne zamknięcie wszystkich trzech płatków zastawkowych.

I odwrotnie, podczas rozkurczu guzki obu zastawek przedsionkowo-komorowych są ciasno dociskane do ścian komór, co nie stwarza przeszkody dla przepływu krwi w fazie szybkiego napełniania komory..

Kształt guzków zastawki trójdzielnej zbliża się do trójkątnego. Stanowią półprzezroczystą kontynuację gęstej tkanki pierścienia włóknistego. W ten sposób cała konstrukcja działa jako jedna całość, współpracuje ze sobą, zapewniając pełną pracę.

Uwaga! Kardiolog może nie zgodzić się ze stwierdzeniem, że w skurczu przez prawy otwór przedsionkowo-komorowy występuje zerowy procent niedomykalności krwi z prawej komory i będzie miał rację. Subtelne cechy pracy serca lepiej jednak pozostawić specjalistom z tej dziedziny, gdyż artykuł ten ma na celu bardziej przybliżenie pracy serca i naczyń krwionośnych większej masy ludzi..

Zastawki naczyniowe

Żyły, oprócz budowy ścian, różnią się od tętnic obecnością zastawek jako części błony wewnętrznej, zapewniając jednostronny przepływ krwi. W tym artykule nie będziemy mówić ogólnie o naczyniach, ale raczej o konkretnych głównych tętnicach oraz o zaworach między sercem a naczyniami krwionośnymi..

Zastawka aorty

Jego anatomia zasadniczo różni się od zastawek przedsionkowo-komorowych. W jego kompleksie nie ma związku z mięśniem sercowym komór i napięciem nici.

Wyjście lewej komory do aorty to stożek tętniczy ograniczony z trzech stron ściankami mięśniowymi, natomiast z czwartej strony zastawka aortalna. Jest reprezentowany przez trzy półksiężycowate guzki, które są przymocowane włóknistym pierścieniem i trójkątem do ujścia aorty.

Każde z trzech drzwi (przednie, prawe i lewe) wygląda jak kieszeń. Początkowy odcinek aorty, w którym znajduje się jej zastawka, tworzy bańkę, która oprócz elastycznej konstrukcji ściany naczynia jest dodatkowo wzmocniona gęstą tkanką włóknistą. Dzięki temu może wytrzymać duże wahania ciśnienia krwi..

Średnia średnica opuszki aorty wynosi 1,5–3 cm, a pole przekroju poprzecznego odpowiadające umiejscowieniu zastawki waha się w granicach 3,5–5,5 cm 2. Zmiany tych wskaźników, podobnie jak w przypadku zastawek przedsionkowo-komorowych, prowadzą do zaburzeń hemodynamicznych na skutek powstania zwężenia lub niedomykalności, w zależności od charakteru zmian melonowych.

Po zrozumieniu, co znajduje się między sercem a naczyniami, ważne jest, aby zrozumieć, jak działa zastawka aortalna, w przeciwieństwie do zastawki mitralnej lub trójdzielnej. Jego osobliwością jest obecność guzków Aranzi umiejscowionych pośrodku każdego półksiężyca zastawki, na jego wolnej krawędzi..

Pozwala to trzem płatkom na szczelne zamknięcie się ze sobą podczas rozkurczu, gdy komora wypełnia się krwią, a tym samym zapobiega wyciekowi krwi i zmianie normalnej objętości wyrzutowej.

Ważny! Całkowite zamknięcie płatków zastawki aortalnej w rozkurczu zapewnia całkowite wypełnienie zatok i tętnic wieńcowych.

Tętnica płucna

Zastawka ta określa kierunek przepływu krwi z prawej komory do naczyń krążenia płucnego. Składa się z trzech zastawek półksiężycowatych (przedniej, prawej i lewej), które podobnie jak zastawka aortalna mają postać kieszonek. Wypukła powierzchnia zastawek zamienia się w jamę komory, a wklęsła powierzchnia - w światło pnia płucnego.

Gęste włókniste guzki, znajdujące się pośrodku wolnej krawędzi zastawek, również zapewniają ich ściślejsze zamknięcie. Zastawki płatkowe mają kształt kieszonek między sercem a naczyniami krwionośnymi, co odgrywa znaczącą rolę funkcjonalną. Dzięki niej krew swobodnie przepływa do tętnicy płucnej podczas skurczu..

Anatomia patologiczna zastawek serca

Szeroki zakres patologii, które mogą zmienić prawidłową anatomię dwóch zastawek przedsionkowo-komorowych i naczyniowych, jest spowodowany ostrą gorączką reumatyczną:

  • choroby tkanki łącznej;
  • uraz;
  • infekcyjne zapalenie wsierdzia;
  • wady wrodzone;
  • patologia innych narządów i układów.
Patologia zastawkiZmiany hemodynamiczneObrazy charakteryzujące patologię
Zwężenie zastawki dwudzielnejZwężenie okolicy zastawki dwupłatkowej powoduje niemożność całkowitego opróżnienia lewego przedsionka podczas rozkurczu.

Nadmierne rozciągnięcie jej jamy, znaczne zmniejszenie objętości wyrzutowej lewej komory i zastój w krążeniu płucnym, oprócz szeregu charakterystycznych klinik, zapewnia również rozwój współistniejących patologii, na przykład migotanie przedsionków.Niewydolność mitralnaPowrót krwi z komory do przedsionka pociąga za sobą zwiększenie objętości krążącej w lewym sercu.

Wyjaśnienie tego jest proste - oprócz natlenionej krwi powracającej z żył płucnych, objętość krwi, która powróciła do lewego przedsionka przez zastawkę mitralną w poprzednim skurczu, wpływa do komory podczas rozkurczu.Zwężenie lewej zastawki przedsionkowo-komorowejZe względu na podobieństwo budowy dwóch zastawek przedsionkowo-komorowych patofizjologia towarzysząca ich zwężeniu będzie do siebie podobna, z wyjątkiem dotkniętej strony serca, a zatem kręgu krążenia krwi.

W tym przypadku prawe przedsionek nadaje się do nadmiernego rozciągnięcia jamy, a stagnację obserwuje się w dużym kole. Małe kółko cierpi z powodu braku przepływu krwi przez nie.Niewydolność zastawki trójdzielnejObjętość krwi, która przekracza normę, wchodzi do prawej komory, ponieważ w rozkurczu jest uzupełniana częścią pochodzącą z żyły głównej, a także częścią niedomykalności.Zwężenie zastawki aorty i płucWzrost obciążenia następczego spowodowany zwężeniem światła zastawek aorty i tętnicy płucnej prowadzi do zwiększenia siły skurczu niezbędnej do „wypchnięcia” objętości wyrzutowej krwi do płuc i dużych kręgów krążenia.

Długi przebieg tej patologii, oprócz zubożenia odpowiedniego dotkniętego kręgu, prowadzi do rozwoju i wzrostu niewydolności serca.Niewydolność zastawek aorty i płucOdwrotny przepływ krwi z powodu niedostatecznego zamknięcia zastawek półksiężycowatych lub poszerzenia ujścia aorty lub pnia płucnego prowadzi do zwiększenia objętości wyrzutowej prawej lub lewej komory, a także obniżenia perfuzji krążenia płucnego lub ogólnoustrojowego (w zależności od chorej zastawki).

Podsumowując, należy zauważyć, że regularna optymalna aktywność fizyczna pozwala trenować mięsień sercowy, który odgrywa ważną rolę w zapobieganiu rozwojowi dużej listy patologii. Tym samym cena zdrowego stylu życia młodzieży jest równa jego jakości w starszym wieku..

Pytania do lekarza

Co zrobić, jeśli jest wada

Witam, mam na imię Olga. Mam 37 lat i niedawno zdiagnozowano stenozę zastawki dwudzielnej II stopnia. Powiedzieli, że musisz być leczony przez reumatologa i skonsultować się z kardiochirurgiem. Bardzo się boję operacji. Powiedz mi, czy można jakoś ominąć operację? Może są leki, które pomogą mi z tą diagnozą.?

Dzień dobry, Olga. W rzeczywistości operacja nie zawsze jest jedynym sposobem na zwężenie zastawki mitralnej. Ale jest to zawsze najskuteczniejsza opcja leczenia..

Naprawdę powinieneś zasięgnąć porady kardiochirurga, ponieważ metoda leczenia jest w każdym przypadku indywidualna i wymaga dokładnej diagnozy choroby, aby wybrać terapię.

Poprawa

Dzień dobry. Operacja wymiany zastawki aortalnej została zaplanowana na pojutrze. Chciałbym wiedzieć, jak szybko mogę dojść do siebie i normalnie żyć.

Dzień dobry. Okres rehabilitacji to także zabieg, mający jednak na celu przygotowanie organizmu na zmiany, jakie zaszły po operacji i przywrócenie utraconych funkcji. Zajmuje to inny czas i wpływa zarówno na początkowy stan organizmu pacjenta, sposób zabiegu chirurgicznego, jak i na obecność lub brak powikłań.

Aby przyspieszyć proces rekonwalescencji, ważne jest, aby postępować zgodnie z instrukcjami rehabilitacji, stworzonymi indywidualnie dla Ciebie przez rehabilitanta..

64. Serce - lokalizacja, budowa, rzut na powierzchnię klatki piersiowej. Komory serca, dziury w sercu. Zastawki serca - budowa i funkcja.

Serce - wydrążony narząd mięśniowy w kształcie stożka, 250-360 g, u noworodków - 25 g.

Znajduje się w jamie klatki piersiowej, za mostkiem, w przednim śródpiersiu: 2/3 w lewej połowie, 1/3 w prawej. Szeroka podstawa jest skierowana do góry i do tyłu, a zwężona część z wierzchołkiem w dół, do przodu i do lewej. Serce ma 2 powierzchnie: przednią mostkowo-żebrową i dolną przeponową.

Pozycja serca w klatce piersiowej (osierdzie jest otwarte). 1 - lewa tętnica podobojczykowa (a. Subclavia sinistra); 2 - tętnica szyjna wspólna lewa (a. Carotis communis sinistra); 3 - łuk aorty (arcus aortae); 4 - pień płucny (truncus pulmonalis); 5 - lewa komora (ventriculus sinister); 6 - wierzchołek serca (apex cordis); 7 - prawa komora (ventriculus dexter); 8 - prawy przedsionek (atrium dextrum); 9 - osierdzie (osierdzie); 10 - żyła główna wyższa (v. Cava superior); 11 - pień ramienno-głowowy (truncus brachiocephalicus); 12 - prawa tętnica podobojczykowa (a. Subclavia dextra) [1989 Lipchenko V. Ya Samusev R P - Atlas prawidłowej anatomii człowieka]

Budowa ściany serca 3 warstwy: wewnętrzna ENDOCARD (spłaszczony cienki gładki śródbłonek) - wyściółka od wewnątrz, z niej powstają zastawki; MIOCARDIUM (prążkowana tkanka mięśnia sercowego - mimowolne skurcze). Mięśnie komorowe są lepiej rozwinięte niż przedsionki. Powierzchowna warstwa mięśni przedsionków składa się z poprzecznych (okrągłych) włókien wspólnych dla obu przedsionków oraz głębokiej warstwy włókien położonych pionowo (podłużnie), niezależnych dla każdego przedsionka. W komorach są 3 warstwy mięśni: powierzchowna i głęboka są wspólne dla komór, środkowa okrągła warstwa jest oddzielna dla każdej komory. Z głębokich, mięsistych belek i mięśni brodawkowatych powstają. Wiązki mięśni są ubogie w miofibryle, ale bogate w sarkoplazmę (jaśniejsze), wzdłuż których znajduje się splot nie mięsistych włókien nerwowych i komórek nerwowych - układ przewodzący serca. Tworzy węzły i wiązki w przedsionkach i komorach. EPICARDIUM (komórki nabłonkowe, warstwa wewnętrzna błony surowiczej osierdzia) - pokrywa zewnętrzną powierzchnię i najbliższe części aorty, pnia płucnego, żyły głównej. PERICARD to zewnętrzna warstwa worka osierdziowego. Między wewnętrzną warstwą osierdzia (nasierdzie) a warstwą zewnętrzną znajduje się szczelinowa jama osierdziowa.

Serce; cięcie wzdłużne. 1 - żyła główna wyższa (v. Cava superior); 2 - prawy przedsionek (atrium dextrum); 3 - prawy zastawka przedsionkowo-komorowa (valva atrioventricularis dextra); 4 - prawa komora (ventriculus dexter); 5 - przegroda międzykomorowa (septum interentriculare); 6 - lewa komora (ventriculus sinister); 7 - mięśnie brodawkowate (mm. Brodawki); 8 - struny ścięgien (chordae tendineae); 9 - lewa zastawka przedsionkowo-komorowa (valva atrioventricularis sinistra); 10 - lewy przedsionek (atrium sinistrum); 11 - żyły płucne (vv. Pulmonales); 12 - łuk aorty (arcus aortae) [1989 Lipchenko V. Ya Samusev RP - Atlas normalnej anatomii człowieka]

Warstwa mięśniowa serca (autor: R.D. Sinelnikov). 1 - vv. płuc; 2 - auricula sinistra; 3 - zewnętrzna warstwa mięśniowa lewej komory; 4 - środkowa warstwa mięśniowa; 5 - głęboka warstwa mięśniowa; 6 - bruzda międzykomorowa przednia; 7 - valva trunci pulmonalis; 8 - valva aortae; 9 - atrium dextrum; 10 - w. cava superior [1978 Kraev AB - Human Anatomy Tom II]

Prawa połowa serca (otwarta) [1979 Kurepina M M Wokken G G - Atlas anatomii człowieka]

Granice serca są rzutowane na przednią ścianę klatki piersiowej:

Górna granica - górna krawędź chrząstki 3. pary żeber.

Lewa granica w łuku od chrząstki trzeciego lewego żebra do występu wierzchołka.

Wierzchołek lewej piątej przestrzeni międzyżebrowej znajduje się 1-2 cm przyśrodkowo w stosunku do lewej linii środkowoobojczykowej.

Prawa krawędź znajduje się 2 cm na prawo od prawej krawędzi mostka.

Opuścić od górnej krawędzi chrząstki 5 prawego żebra do występu wierzchołka.

U noworodków serce jest prawie całkowicie po lewej stronie i leży poziomo.

U dzieci poniżej pierwszego roku życia wierzchołek znajduje się 1 cm bocznie w stosunku do lewej linii środkowoobojczykowej, w 4. przestrzeni międzyżebrowej.

Projekcja na przednią powierzchnię ściany klatki piersiowej serca, zastawki kłów i półksiężycowate. 1 - rzut pnia płucnego; 2 - rzut lewej zastawki przedsionkowo-komorowej (dwupłatkowej); 3 - wierzchołek serca; 4 - rzut prawej zastawki przedsionkowo-komorowej (trójdzielnej); 5 to rzut półksiężycowej zastawki aortalnej. Strzałki pokazują miejsca osłuchiwania lewej zastawki przedsionkowo-komorowej i zastawki aorty [1973 - Human Anatomy]

Aparaty, dziury. Serce jest podzielone na lewą i prawą połowę podłużną przegrodą. W górnej części każdej połowy znajduje się przedsionek, a na dole komora. Przedsionki komunikują się z komorami przez otwór przedsionkowo-komorowy. Występy przedsionków tworzą prawe i lewe małżowiny uszne. Ściany lewej komory są grubsze niż ściany prawej (miokardium jest lepiej rozwinięte). W prawej komorze znajdują się 3 (częściej) mięśnie brodawkowate, w lewej - 2. Krew wpływa do prawego przedsionka z górnych (wypływa z góry), dolnych wgłębionych (z tyłu od dołu), żył zatoki wieńcowej (poniżej żyły głównej dolnej). W lewą stronę wypływają 4 żyły płucne. Pień płucny opuszcza prawą komorę, aorta wychodzi z lewej.

Serce: A - z przodu; B - z tyłu [1979 Kurepina M M Wokken D D - Atlas anatomii człowieka]

Zastawki serca (listki z fałdów wsierdzia) zamykają otwory przedsionkowo-komorowe. Prawy - 3-krotnie, lewy - 2-krotnie (mitralny). Włókna ścięgien łączą krawędzie zastawek z mięśniami brodawkowatymi (z powodu których się nie okazują, nie ma odwrotnego przepływu krwi). W pobliżu otworów pnia płucnego i aorty zastawki półksiężycowate mają postać 3 kieszonek, otwierających się w kierunku przepływu krwi. ↓ ciśnienie w komorach, następnie krew wpływa do kieszonek, brzegi się zamykają → nie ma przepływu krwi z powrotem do serca.

Zastawki i warstwy tkanki łącznej serca. 1 - ostium atrioventriculares dextrum; 2 - anulus fibrosus dextra; 3 - ventriculus dexter; 4 - valva atrioventricularis dextra; 5 - trigonum fibrosum dextrum; 6 - ostium atrioventriculare sinistrum: 7 - valva atrioventricularis sinistra; 8 - anulus fibrosus złowrogi; 9 - trigonum fibrosum sinistrum; 10 - zastawki aortalne; 11 - valva trunci pulmonalis [1978 Kraev AB - Human Anatomy Tom II]

Aparat zastawki serca

Zastawki serca są niezbędne do porcjowego uwalniania krwi podczas skurczu serca. Ich główną funkcją jest zapobieganie cofaniu się krwi (niedomykalności) i zapewnienie ciągłego przepływu krwi w tym samym kierunku przez serce. Można usłyszeć zamknięcie zastawek serca, zwykle za pomocą stetoskopu, który można wykorzystać do wstępnej diagnozy stanów patologicznych związanych z aparatem zastawkowym.

Wideo: Struktura ludzkiego serca, kręgi krążenia krwi

Opis

Wszystkie zastawki serca pokryte są śródbłonkiem. Trzy warstwy, które tworzą podstawę aparatu zastawkowego, mają specyficzne cechy i są nazywane zwłóknieniem, gąbczastością i komorą (fibrosa, spongiosa i ventricularis). Podczas bicia serca bogata w glikozaminoglikany gąbczasta gąbczasta ułatwia proces przebudowy włókien kolagenowych i elastycznych.

Wirusowe komórki śródmiąższowe (VIC) występują w dużych ilościach we wszystkich warstwach zastawek serca i zawierają różnorodne dynamicznie kierowane składniki. Regulację kolagenu i innych składników strukturalnych zapewniają enzymy syntetyzowane przez VIC. Integralność tkanki zastawki jest utrzymywana dzięki interakcji komórek śródbłonka zastawki (ECC) z VIC. Zmiany i przebudowa śródmiąższowej i śródbłonkowej struktury zastawki przyczyniają się do zakłócenia właściwości zastawki, a następnie jej funkcji..

Podstawy prawidłowego działania aparatu zaworowego:

  • Zawory są prawidłowo uformowane i elastyczne.
  • Zawory otwierają się całkowicie, umożliwiając swobodny przepływ wymaganej ilości krwi przez otwór
  • Zawory szczelnie zamykają się, a następnie krew nie odpływa

Zastawka aorty

Zastawka trójdzielna, znajdująca się przy ujściu aorty, oddziela jamę lewej komory od aorty. Za trzema półksiężycowymi guzkami (prawy wieńcowy, lewy wieńcowy i tylny nie-wieńcowy) zastawki aortalnej znajdują się poszerzone kieszenie otworu aorty, zwane zatokami Valsalva. Prawa tętnica wieńcowa odchodzi od prawej zatoki wieńcowej, a lewa tętnica wieńcowa odchodzi od lewej zatoki wieńcowej. Obszar, w którym wszystkie trzy liście zbiegają się, nazywany jest spoidłem..

Otwieranie i zamykanie zastawki aortalnej jest biernym mechanizmem napędzanym ciśnieniem, w przeciwieństwie do zastawki mitralnej.

Tkanka guzków aorty rozciąga się w wyniku oporu podczas rozkurczu, następuje wydłużenie i rozciągnięcie elastyny. Dlatego zwykle płatki aorty są dość elastyczne i trwałe, wytrzymują ciśnienie ogólnoustrojowe. W fazie skurczu odrzut elastyny ​​zapewnia rozluźnienie i skrócenie płatka. Optymalne działanie zaworu wymaga idealnego wyrównania trzech punktów powrotu.

Stany towarzyszące: niedomykalność aortalna (zwana również niedomykalnością aortalną), zwężenie aorty.

Zastawka mitralna

Zastawka mitralna została nazwana na cześć mitry przez Andreasa Vesaliusa (De Humani Corporis Fabrica, 1543). Zawór ten znajduje się na styku lewego przedsionka i lewej komory. Jego urządzenie składa się z pięciu funkcjonalnych elementów:

  • szarfa;
  • przestrzeń pierścieniowa;
  • ścięgna;
  • mięśnie brodawkowate;
  • sąsiedni mięsień sercowy.

Pierścień włóknisty to obszar tkanki łącznej zawierający przerywane włókna włókniste i mięśniowe, które łączą się z lewym przedsionkiem i komorą. Przednia zastawka zajmuje około jednej trzeciej pierwotnej włóknistej przedniej części pierścienia. Część przedniego guzka zastawki mitralnej znajduje się w bliskiej odległości od pierścieniowego otworu zastawki aortalnej. Zastawka komorowa, tylna, jest przymocowana do tylnej połowy mięśniowej i dwóch trzecich pierścieniowej przestrzeni. Ze względu na asymetryczne listki ujście zastawki mitralnej ma kształt lejka.

Do każdej zastawki przymocowane są struny z przednich i tylnych mięśni brodawkowatych. Mięśnie brodawkowate kurczą się i rozciągają struny podczas skurczu, co z kolei przyczynia się do zamykania płatków zastawki mitralnej.

Oddzielnie izoluje się zespół zastawki mitralnej, w tym zastawkę mitralną i lewy mięsień przedsionkowo-komorowy, wsierdzie i część aorty. Ta formacja sprzyja odpływowi krwi z lewej komory. Wymuszony przepływ krwi przez zastawkę, a także jej szczelne zamknięcie podczas skurczu, zapewnia koordynacja działań kompleksu zastawki mitralnej.

Stany towarzyszące: wypadanie płatka zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki mitralnej, zwężenie zastawki mitralnej.

Zastawka pnia płucnego

Znany również jako zastawka płucna. Budowa zastawki płucnej jest podobna do budowy zastawki aortalnej. Zawory mają kształt półksiężyca, zwykle są trzy (przednia, lewa i prawa). Podobnie jak guzki, nazywane są zatoki, które poprzez łukowaty pierścień (połączenie zatokowo-zrazikowe) łączy się z pniem płucnym. Podobnie jak inne zastawki, w płucnym znajduje się również pierścień włóknisty i spoidło..

Choroby towarzyszące: zwężenie zastawki płucnej, niedomykalność zastawki płucnej.

Zastawka trójdzielna

Znany również jako zastawka trójdzielna. Znajduje się w prawej połowie serca na styku przedsionka i komory. Składa się z 3 guzków, ścięgien strun (przednich, tylnych) i często definiowanego trzeciego mięśnia brodawkowatego. Zastawka trójdzielna nie ma wyraźnego pierścienia kolagenowego. Trzy klapki są przymocowane do eliptycznego pierścienia włóknistego. Cechą charakterystyczną zastawki trójdzielnej jest bezpośrednie osadzenie przegrody płatka. Wydatne mięśnie brodawkowate podtrzymują listki w spoidłach.

Normalne funkcjonowanie zastawki wymaga integralności strukturalnej i skoordynowanych interakcji między wieloma komponentami anatomicznymi. Różne mechanizmy patofizjologiczne mogą powodować choroby zastawek serca.

Stany towarzyszące: zarośnięcie zastawki trójdzielnej, niedomykalność zastawki trójdzielnej, zwężenie zastawki trójdzielnej.

Działanie aparatu zaworowego

W normalnym stanie zastawki działają w ścisłej kolejności, co pozwala komorom serca na prawidłowe kurczenie się i wyrzucanie krwi w odpowiedniej objętości. Istnieją cztery główne etapy działania aparatu zaworowego:

1. Zastawki przedsionkowo-komorowe (mitralna i trójdzielna) otwierają się, w wyniku czego krew przepływa z górnego serca do dolnego.

2. Podczas napełniania komór w ich jamie wzrasta ciśnienie, w wyniku czego zastawki zamykają się. Kiedy komory się kurczą, krew ponownie wypełnia przedsionki (żylna - prawa i tętnicza - lewa).

3. Aorty i drogi oddechowe otwierają się. Występuje również pod ciśnieniem, gdy komory kurczą się, a krew jest wpychana do dużych naczyń i przepływa albo do płuc (z prawej komory), albo do wszystkich narządów i tkanek (z lewej komory).

4. Podczas relaksacji komór zastawki płucne i aortalne zamykają się. W tym czasie zastawki przedsionkowo-komorowe otwierają się i krew przepływa z powrotem do komór z przedsionków w celu następnego uwolnienia do krwiobiegu.

Dźwięki serca

Aparat zastawkowy jest bezpośrednio zaangażowany w tworzenie dźwięków serca, a kiedy się zmienia, mogą powstawać różnego rodzaju szmery..

Jeśli np. Zastawka nie zamyka się całkowicie, wówczas krew wraca do komory przedniej, tworząc charakterystyczny szmer (np. Szmer skurczowy w niedomykalności mitralnej).

Kiedy zastawki są zwężone (zwężone), przepływ krwi przez otwór jest utrudniony, co powoduje szmery o innych cechach (np. Szmer rozkurczowy ze zwężeniem zastawki trójdzielnej).

  • Pierwszy ton serca

Występuje z powodu zamknięcia zastawek układu przedsionkowo-komorowego (mitralnej i trójdzielnej). Rozpoczyna się wraz z wystąpieniem skurczu komorowego i jest najlepiej słyszalny w koniuszku serca.

Przy określaniu dodatkowych składowych dźwięku przyjmuje się, że występuje oscylacja krwi w komorach komorowych, drgania ścian komory lub burzliwy przepływ krwi wyrzucany przez otwór aorty do zatoki Valsalvy..

  • Drugi ton serca

Jego pojawienie się wiąże się z zamknięciem zastawki aortalnej i płucnej, a także z fluktuacjami krwi w aorcie.

Ponieważ zamknięcie prawego i lewego zastawki półksiężycowatej nie następuje jednocześnie, drugi ton serca jest najczęściej podzielony na dwie części..

  • Trzeci ton serca

Powstaje we wczesnej fazie rozkurczu i wiąże się z szybkim wypełnieniem komór krwią bezpośrednio po relaksacji izometrycznej. Czasami ten dźwięk jest słyszalny u małych dzieci, ale zwykle nie jest odbierany przez ucho..

  • Czwarty ton serca

Występuje na tle skurczu przedsionków na początku cyklu serca. W większości przypadków nie słychać stetoskopu.

Tak więc podczas osłuchiwania można wyraźnie usłyszeć tylko pierwszy i drugi ton, które w zależności od miejsca osłuchiwania są słyszalne inaczej. Jeśli wykonano fonokardiogram, można wyraźnie prześledzić nasilenie tonu i jego odpowiednik skurczu lub rozkurczu.

Podobne artykuły

Elektrokardiografia jest główną metodą badania czynności elektrycznej serca. Wiele chorób serca jest dokładnie określanych za pomocą EKG, które jest uważane za najtańszą metodę diagnostyczną. Aby uzyskać dokładne wyniki, podczas rejestracji EKG elektrody muszą być prawidłowo umieszczone.

Terminowa diagnoza odgrywa ważną rolę w diagnostyce chorób sercowo-naczyniowych. Często do postawienia prawidłowej diagnozy wystarczy standardowe EKG. W innych przypadkach wymagane jest wieloaspektowe badanie serca, które pozwala ustalić dokładną przyczynę choroby i przeprowadzić skuteczne leczenie.

Każdego roku przeprowadza się dziesiątki tysięcy wszczepień stymulatora. W niektórych przypadkach są instalowane tylko tymczasowo, przy innych wskazaniach urządzenie jest używane na bieżąco. W obu przypadkach głównym celem stosowania rozrusznika serca jest poprawa jakości życia człowieka..