Leki na obrzęk płuc

Obrzęk płuc może rozwinąć się w ostrej niewydolności serca, ze zmianami w płucach chemikaliami, ciężkim zatruciem, wieloma chorobami zakaźnymi, chorobami nerek itp. W wyniku stagnacji krwi w płucach osocze przenika przez ściany pęcherzyków do światła pęcherzyków, gdzie może się gromadzić do 100-200 ml płynu, który pieni się podczas oddychania (powstaje do 3-4 litrów piany) i dochodzi do niedotlenienia.

W przypadku obrzęku płuc stosuje się leki z różnych grup farmakologicznych.

1) Środki przeciwpieniące (środki przeciwpieniące). Podawane wziewnie obniżają napięcie powierzchniowe pęcherzyków piany i zamieniają je w płyn, jednocześnie uwalniając powierzchnię oddechową pęcherzyków.

Etanol, ciekły Antifomsilan podawany wziewnie zmieszany z tlenem. Antifomsilan działa szybciej niż alkohol i nie podrażnia.

2) w celu zmniejszenia obrzęku płuc z wysokim ciśnieniem krwi, stosuje się środki blokujące zwoje (benzoheksonium itp.) I alfa-adrenergiczne (fentolamina itp.). Obniżając ciśnienie krwi, pomagają zmniejszyć krążenie krwi w płucach. Przy niskim ciśnieniu krwi są przeciwwskazane.

3) Środki odwadniające są skuteczne w przypadku obrzęku płuc. Należą do nich diuretyki osmotyczne - Mocznik i Mannit. Po wstrzyknięciu dożylnym leki te zwiększają ciśnienie osmotyczne we krwi, co powoduje aktywny przepływ płynu z tkanek i narządów do krwiobiegu..

Diuretyki pomagają usuwać płyny z organizmu, odwadniać tkanki i zmniejszać obrzęk płuc. Stosuje się szybko działające diuretyki - Furosemid, Kwas etakrynowy.

4) w przypadku niewydolności serca z obrzękiem płuc wprowadzić Strofantin-Do i Korglikon.

Nazwa leku, synonimy, warunki przechowywaniaFormularze wydaniaMetody aplikacji
Theophyllinum (B)Proszek do świec 0,1; 0,20,1-0,2 2-4 razy dziennie 1 czopek do odbytnicy 2-3 razy dziennie
Aminophyllinum (Euphyllinum) (B)Patka. 0,15 Amp. 24% roztwór - 1 ml i 2 ml Amp. 2,4% roztwór - 10 ml, 4,8% roztwór - 5 ml1 stół. 2-4 razy dziennie Do mięśnia 1-2 ml Powoli lub kroplami do żyły 0,9% roztwór chlorku sodu
Theopecum (B)Tabela - opóźnienie 0,31 stół. 1-2 razy dziennie
Natrii cromoglycatum (Cromolynum, Intalum)Czapki. 0,02 Aerosol 100; 200; 400 dawekDo inhalacji 3-4 razy dziennie
Nedocromilum-natrium (Tiladum)Aerozol 56 dawek i 112 dawekWdychanie 2 razy dziennie

Pytania kontrolne

1. Jakie grupy farmakologiczne leków mają działanie rozszerzające oskrzela?

2 Jakie leki są stosowane w celu złagodzenia napadu skurczu oskrzeli? Funkcje ich aplikacji.

3. Jakie właściwości mają leki w zapobieganiu napadom astmy??

4. Jakie grupy leków są stosowane w leczeniu AZS?

5. Jak mannitol i furosemid działają na obrzęk płuc?

Testy kotwienia

1. Zaznacz grupy z działaniem rozszerzającym oskrzela.

a) M - leki antycholinergiczne b) M - cholinomimetyki c) β - adrenomimetyki

d) β - blokery adrenergiczne

2. Określić leki łagodzące napady skurczu oskrzeli.

a) Adrenalina g / chl b) Kodeina c) Euphyllin d) Libexin e) Atrovent

3. Zaznacz miotropowe środki przeciwskurczowe.

a) Berotek b) Aminofilina c) Eufilong d) Izadrin e) Teodur

4. Zaznacz środki odwadniające.

a) mannitol b) benzoheksonium c) strofantyna d) mocznik

5. Określić grupy leków stosowanych w obrzęku płuc.

a) Sympatykomimetyki b) Środki wykrztuśne c) Środki odwadniające d) Środki przeciwpieniące

Obrzęk płuc

Obrzęk płuc (OB) to zespół kliniczny związany z gromadzeniem się nadmiaru płynu w tkance śródmiąższowej i / lub pęcherzykach płucnych, objawiający się zaburzeniem wymiany gazowej w płucach, kwasicą (przemieszczeniem rezerwy krwi kwasowo-zasadowej na stronę kwaśną) i niedotlenieniem narządów i tkanek.

Ten stan patologiczny najczęściej rozwija się u osób dorosłych w wieku powyżej 40 lat. Może komplikować przebieg różnych chorób w kardiologii, pulmonologii, położnictwie, pediatrii, otolaryngologii, gastroenterologii, neurologii, urologii.

Przyczyny

W kardiologii OB obserwuje się jako powikłanie następujących chorób:

  • ostry zawał mięśnia sercowego;
  • miażdżyca (po zawale, miażdżyca);
  • nadciśnienie tętnicze;
  • arytmie;
  • kardiomiopatia;
  • infekcyjne zapalenie wsierdzia;
  • zapalenie mięśnia sercowego;
  • tamponada serca;
  • niewydolność serca;
  • śluzaki serca (guzy łagodne):
  • wady serca (wrodzone i nabyte).

W pulmonologii OB może również rozwijać się w wielu procesach patologicznych:

  • ciężkie zapalenie oskrzeli i krupowe zapalenie płuc;
  • rozedma;
  • pneumoskleroza;
  • gruźlica;
  • astma oskrzelowa;
  • promienica;
  • serce płucne;
  • choroba zakrzepowo-zatorowa tętnicy płucnej lub jej dużych gałęzi;
  • procesy nowotworowe;
  • uraz klatki piersiowej;
  • odma płucna;
  • zapalenie opłucnej.

W rzadkich przypadkach OB może być komplikowana przez niektóre choroby zakaźne:

  • odra;
  • grypa;
  • ARVI;
  • paraliż dziecięcy;
  • dur brzuszny;
  • szkarlatyna;
  • tężec;
  • krztusiec;
  • błonica.

OB może powodować u noworodków:

  • wcześniactwo;
  • niedotlenienie;
  • patologia rozwoju oskrzeli i płuc.

Niebezpieczeństwo OB w praktyce pediatrycznej jest reprezentowane przez wszelkie stany związane z upośledzoną drożnością dróg oddechowych, na przykład ciało obce, wegetacja gruczołowa lub ostre zwężające zapalenie krtani (zad).

Asfiksji mechanicznej, aspiracji treści żołądkowej, utonięciu prawie zawsze towarzyszy rozwój OB.

Innymi przyczynami obrzęku płuc u ludzi mogą być:

  • niewydolność nerek;
  • zespół nerczycowy;
  • ostre zapalenie kłębuszków nerkowych;
  • ostre zapalenie trzustki;
  • marskość wątroby;
  • niedrożność jelit;
  • Poważny uraz mózgu;
  • nowotwór mózgu;
  • zapalenie opon mózgowych;
  • zapalenie mózgu;
  • Krwotok podpajęczynówkowy;
  • ostre zaburzenia krążenia mózgowego;
  • zatrucie solami metali, kwasami, związkami fosforoorganicznymi, salicylanami, barbituranami;
  • ostre zatrucie narkotykami, nikotyną, alkoholem;
  • endogenne zatrucie na tle sepsy, masywne oparzenia;
  • ostre reakcje alergiczne (obrzęk Quinckego, wstrząs anafilaktyczny);
  • rzucawka kobiet w ciąży;
  • zespół hiperstymulacji jajników.

Obrzęk płuc może być również wywołany przyczynami jatrogennymi:

  • nakłucie opłucnej z szybką ewakuacją dużej objętości nagromadzonego płynu;
  • niekontrolowany wlew dożylny;
  • długotrwała wentylacja mechaniczna (sztuczna wentylacja płuc) w trybie hiperwentylacji.

Klasyfikacja

W zależności od czynnika etiologicznego wyróżnia się kilka typów obrzęku płuc, kardiogenny (kardiogenny), niekardiogenny oraz mieszany. Z kolei niekardiogenne OB dzieli się na następujące typy:

  • płuc (zespół niewydolności oddechowej);
  • uczulony;
  • nefrogenny;
  • neurogenny;
  • toksyczny.

Warianty przebiegu klinicznego OB przedstawiono w tabeli:

Leczenie obrzęku płuc

Leczenie obrzęku płuc (obrzęku płuc). Postanowienia ogólne

Leczenie obrzęku płuc (obrzęku płuc) ma na celu przede wszystkim ewentualną normalizację ciśnienia hydrostatycznego w naczyniach ICC. Terapia ma na celu; 1 / hamowanie pienienia się, 2 / korekta wtórnych zaburzeń HD (zwiększona kurczliwość mięśnia sercowego, zmniejszenie obciążenia przed - post - load), 3 / spadek OPSS, BCC, 4 / równowaga kwasowo-zasadowa.

Odciążanie ICC odbywa się poprzez poprawę funkcji pompowania LV i zmniejszenie dopływu krwi do serca. Zwiększenie funkcji pompowania poprzez poprawę kurczliwości mięśnia sercowego i zmniejszenie napięcia wstępnego uzyskuje się poprzez obniżenie ciśnienia krwi, OPSS.

Dożylne podawanie nitrogliceryny w postaci ciągłego wlewu jest wskazane do czasu uzyskania efektu obniżenia ciśnienia tętniczego, ciśnienia zaklinowania PA, zwiększenia rzutu serca, obniżenia CVP.

Po infuzji przepisywane są doustne azotany. Inhibitory ACE: kapoten 6-25 mg co 8 godzin, enalapril 5-20 mg 2 razy dziennie.

W kardiologii OB jest częściej powikłaniem AHF i CHF. Wachlarz schorzeń układu sercowo-naczyniowego i płuc jest dość szeroki: IHD, CHHD, nadciśnienie tętnicze (EAH, SAG), zapalenie mięśnia sercowego i kardiomiopatia, wady serca, nadciśnienie płucne.

Według współczesnych danych hiperkatecholaminemia zwiększa układowy opór naczyniowy i stwarza trudności w LV. Tachykardia, skrócony czas napełniania rozkurczowego LV, zwężenie naczyń obwodowych zwiększa ciśnienie w LA. Wypływ krwi przez żyły płucne jest zaburzony. Zwiększony przepływ żylny do trzustki i zwiększone krążenie krwi w płucach.

Główną przyczyną wzrostu ciśnienia hydrostatycznego w naczyniach włosowatych płuc jest niewydolność funkcji kurczliwej LV, której towarzyszy wzrost rozkurczowej objętości / LV DD..

Etiologia

Najczęstsze przyczyny obrzęku płuc to:
1) kardiologiczne:

  • nadciśnienie tętnicze;
  • aortalne, mitralne wady serca;
  • niestabilna dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego;
  • zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatia;
  • arytmie serca;
2) niekardiologiczne:
  • hiperwolemia transfuzyjna;
  • hipoproteinemia Odstęp czasu między podawaniem leku

    W ciągu 30 minutPo 60 minutachW 2 godziny

    OL z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego (udar)

    1. Lasix 80-120 mg dożylny strumień.
    2. Euphyllin 2,4% 10 - 20,0 ml w 10,0 ml roztworu fizjologicznego dożylnie.
    3. Droperidol 0,25% - 2,0 ml strumień dożylny.
    4. Strofantin 0,05% 0,5 ml w 10,0 ml roztworu fizjologicznego dożylnie w obecności MA i CHF.
    5. Rheopolyglucin 400,0 ml wlew dożylny.
    6. Pentamina 5% 1,0 ml z nadciśnieniem dożylnym kroplówką.
    7. Fentanyl 0,005% -1,0 ml dożylnie w strumieniu, nie w przypadku niewydolności oddechowej. Po 60 minutach - mannitol 30 - 60 gw wodzie podwójnie destylowanej 200 - 400,0.

    Metoda dodatniego ciśnienia końcowo-wydechowego

    Zwiększa przeciwciśnienie filtracji w pęcherzykach płucnych i utrudnia przepływ przesięku do nich z naczyń włosowatych MCC. Ponadto oddychanie z oporem przy wydechu zmniejsza żylny powrót krwi do serca i odciąża ICC..

    Aby zastosować tę metodę, pacjent wydycha powietrze przez rurkę opuszczoną na 6 do 8 cm do wody. Tworzy to dodatnie ciśnienie wydechowe od 1 do 5 cm słupa wody.

    Wentylację w trybie nadciśnienia można uzyskać, tworząc na końcu wydechu za pomocą worka lub futrzanego respiratora / ręcznego / ciśnieniowego 5-6 cm H2O.

    Kryteria odciążenia OB i możliwości transportu pacjenta

    1. Zmniejszenie duszności poniżej 22 na minutę.
    2. Zniknięcie pienistej plwociny.
    3. Zanik wilgotnych rzęs na przedniej powierzchni płuc.
    4. Zmniejszenie sinicy.
    5. Brak nawrotu OB podczas przenoszenia pacjenta do pozycji poziomej.
    6. Stabilna hemodynamika: ciśnienie krwi, tętno.

    Obrzęk płuc

    Informacje ogólne

    Obrzęk płuc to zespół kliniczny polegający na nadmiernym wynaczynieniu płynu z żył / naczyń włosowatych do śródmiąższowej tkanki płucnej, a następnie do pęcherzyków płucnych, któremu towarzyszy wyraźne przerwanie wymiany gazowej w płucach z rozwojem niedotlenienia różnych tkanek, kwasicą i zahamowaniem funkcji ośrodkowego układu nerwowego. Kod obrzęku płuc według ICD-10: J81. Ten zespół kliniczny może być powikłaniem różnych chorób kardiologicznych, pulmonologicznych, urologicznych, ginekologicznych, neurologicznych, gastroenterologicznych..

    Obrzęk płuc jest jednym z najcięższych klinicznych i najczęstszych wariantów ostrej niewydolności serca (AHF), z częstością występowania 0,5–2,1%. Jednocześnie, w zależności od wieku, obrzęk płuc jest „na czele” u osób starszych w grupie wiekowej powyżej 65 lat. Śmiertelność w obrzęku płuc waha się od 50 do 80% w zależności od etiologii i jest znacznie wyższa u osób starszych. Podstawą jest podział obrzęku płuc na dwa typy - kardiogenny i niekardiogenny, co wynika z odmiennej etiologii, patogenezy, specyfiki przebiegu, taktyki postępowania terapeutycznego i dalszego rokowania.

    W praktyce klinicznej częściej występuje kardiogenny obrzęk płuc, który jest powikłaniem AHF. W większości przypadków obrzęk kardiogenny rozwija się w IHD, CHF, ostrych zaburzeniach rytmu serca, patologii zastawek, w których dochodzi do przekrwienia płuc. W starszym wieku dominuje choroba niedokrwienna serca, aw młodym wieku wady serca, kardiomiopatia rozstrzeniowa, zapalenie mięśnia sercowego.

    Odnosi się do zagrażających życiu komplikacji, które wymagają pilnego działania. Opóźnienie w udzieleniu pomocy medycznej w przypadku obrzęku płuc prowadzi do śmierci.

    Rozwój procesu patologicznego opiera się na wzroście ciśnienia (stopniowym / ostrym) w krążeniu płucnym. Jednocześnie szybkość rozwoju procesu patologicznego ma ogromne znaczenie, ponieważ prawdopodobieństwo wystąpienia obrzęku kardiogennego jest znacznie większe przy ostrych zaburzeniach, ponieważ w takich sytuacjach mechanizmy kompensacyjne nie działają (nie mają czasu na zatrzymanie / zmniejszenie swoich konsekwencji). W przypadku bardziej stopniowego rozwoju procesu niewydolności krążenia i nasilenia objawów klinicznych konsekwencje często nie są tak dramatyczne.

    Niekardiogenny obrzęk płuc rozwija się zarówno przy bezpośrednim uszkodzeniu płuc (wdychanie toksyn / gazów toksycznych, aspiracja treści przewodu pokarmowego, woda, krew, oparzenia, zapalenie płuc), jak i przy chorobach pozapłucnych (wstrząs, ciężka wielouraz, posocznica, masywna utrata krwi, zapalenie trzustki / martwica trzustki, mocznica) jest znacznie mniej powszechne. Innym zespołem objawiającym się niekardiogennym obrzękiem płuc i ostrą niewydolnością oddechową jest ARDS - zespół ostrej pierwotnej / wtórnej niewydolności oddechowej (synonim mokrego płuca, płuca wstrząsowego). Rozwój tego typu obrzęku wynika głównie z naruszenia funkcji / struktury błony pęcherzykowo-włośniczkowej.

    Zgodnie z nowoczesnymi koncepcjami pierwotnego ARDS, czynnik uszkadzający wpływa bezpośrednio na alweolocyty, środek powierzchniowo czynny, prowadząc do uszkodzenia nabłonka pęcherzykowego i przerwania integralności błony pęcherzykowo-włośniczkowej, powodując przetoczenie płynnego składnika krwi do przestrzeni pęcherzykowych. W przypadku wtórnego ARDS podstawą jest czynnik pozapłucny, który tworzy się na tle zespołu reakcji zapalnej w organizmie (posocznica, bakteriemia). Obrzęk tego typu (płuco uderzeniowe) nie podlega prawom transportu płynów i nie zależy od poziomu ciśnienia hydrostatycznego.

    Jego cechą jest gwałtowny spadek wentylacji / dotlenienia organizmu, powodujący zatory w płucach, niedobór tlenu w tkankach mózgu i serca przy szybkim rozwoju stanów zagrażających życiu. Przy niewystarczającej / przedwczesnej pomocy śmiertelność sięga 65-80%.

    Patogeneza

    Patogenezę obrzęku płuc określa jego rodzaj (kardiogenny / niekardiogenny). W związku z tym wyróżnia się hydrostatyczne i membranogenne mechanizmy rozwoju obrzęku..

    Hydrostatyczny obrzęk płuc

    Głównym czynnikiem etiologicznym są choroby układu sercowo-naczyniowego, w których dochodzi do wzrostu ciśnienia hydrostatycznego naczyń włosowatych wewnątrz. Gdy ciśnienie osiągnie 15 mm Hg. Sztuka. następuje przetoczenie osocza krwi do śródmiąższu w objętości przekraczającej fizjologiczną zdolność do usunięcia go przez drenaż limfatyczny. Przy wzroście ciśnienia do 20 mm Hg. Sztuka. a powyżej, płyn dostaje się do powierzchni pęcherzyków płucnych. Mechanizm rozwoju tego typu obrzęku oparty jest na prawie Franka-Starlinga, które opisuje prawidłowości wymiany mediów płynnych w tkankach płuc. W ramach artykułu nie jest możliwe rozszyfrowanie każdego z efektywnych czynników formuły. Podkreślmy tylko główne, sukcesywnie zmieniające się, połączone ze sobą etapy procesu patologicznego:

    • Wzrost ciśnienia hydrostatycznego w krążeniu płucnym, co przyczynia się do wzrostu ciśnienia w tętnicy płucnej, a następnie wewnątrz naczyń włosowatych płuc.
    • Zwiększenie filtracji płynu z naczyń płucnych bezpośrednio do tkanki.
    • Powstawanie nadmiernego podciśnienia w przestrzeni śródmiąższowej płuc i rozwój obrzęku śródmiąższowego.
    • Dekompensacja wypływu płynu drogą limfatyczną.
    • Rozwój obrzęku pęcherzykowego (istnieje szczegółowa poradnia obrzęku płuc).
    • Zmniejszenie obszaru wymiany gazowej i dezorganizacja mechanizmu wymiany gazowej pomiędzy powietrzem zewnętrznym a krwią.
    • Stan niedotlenienia, który z kolei prowokuje produkcję hormonów stresu, katecholamin, co prowadzi do jeszcze większego wzrostu ciśnienia krwi i spadku przepuszczalności naczyń, dodatkowo zwiększając obciążenie lewej komory serca, tworząc tym samym błędne koło.

    Na rysunku schematycznie przedstawiono patogenezę kardiogennego obrzęku płuc

    Błłonogenny obrzęk płuc

    Jej rozwój jest spowodowany pierwotnym wzrostem przepuszczalności i dysfunkcją błony pęcherzykowo-włośniczkowej, co jest spowodowane uszkodzeniem nabłonka pęcherzyków płucnych i śródbłonka naczyń włosowatych. Zwiększony wgląd następuje pod wpływem toksycznych rodników tlenowych, proteinaz, prostaglandyn, leukotrienów, histaminy, które powstają lub uwalniają się w tkance pod wpływem różnego rodzaju czynników drażniących.

    Zwiększenie przepuszczalności naczyń włosowatych płuc szybko prowadzi do pojawienia się dużej ilości obrzęku płynu, który zawiera dużo białka. Jednocześnie zmiany przepuszczalności części wyrostka zębodołowego i kapilarnego bariery nie zachodzą w jeden sposób. Początkowo zwiększa się przepuszczalność warstwy śródbłonka, co prowadzi do pocenia się płynu naczyniowego w śródmiąższu, gdzie czasowo się gromadzi (śródmiąższowy obrzęk płuc). Jednocześnie obrzęk śródmiąższowy jest częściowo kompensowany poprzez przyspieszenie drenażu limfy. W większości przypadków ta reakcja adaptacyjna jest niewystarczająca i stopniowo obrzęk płynu przenika przez powierzchnię destrukcyjnie zmienionych komórek pęcherzyków płucnych do ich jamy, wypełniając całą objętość.

    Rozwija się pęcherzykowy obrzęk płuc. Wyłączenie części pęcherzyków płucnych z procesu wymiany gazowej jest kompensowane rozciąganiem (rozedmą) nadal nienaruszonych pęcherzyków płucnych, co prowadzi do ucisku naczyń limfatycznych i naczyń włosowatych płuc. Obrzęk pęcherzyków płucnych rozwija się, gdy pęcherzyki płucne są wypełnione płynem i charakteryzuje się pojawieniem się wyraźnych zaburzeń układu oddechowego, rozwojem hipoksemii tętniczej / hiperkapnii.

    Na tym tle zmiany mikrokrążenia / wzrost lepkości krwi (rozwój zespołu DIC). Reaktywność naczyń i napięcie tkanki mięśniowej oskrzeli są upośledzone, zmniejsza się aktywność środka powierzchniowo czynnego, co prowadzi do rozwoju mikroodmy. Zwiększona hipowentylacja pęcherzyków płucnych, prowadząca do niedopasowania perfuzji i wentylacji, zmiany w dyfuzji dwutlenku węgla / tlenu i spadku zaopatrzenia tkanek w tlen wraz z rozwojem niedotlenienia i kwasicy metabolicznej.

    Błłonogenny obrzęk płuc rozwija się pod wpływem różnego rodzaju czynników uszkadzających, z których jednym są toksyny różnego pochodzenia, na przykładzie których dokładniej rozważymy patogenezę obrzęku toksycznego.

    Rysunek przedstawia schematycznie patogenezę toksycznego obrzęku płuc

    Toksyczny obrzęk płuc. Patogeneza obrzęku płuc tego typu wynika z działania toksyn bezpośrednio na komórki bariery pęcherzykowo-włosowatej z naruszeniem ich funkcji. Toksyczny obrzęk ma różne mechanizmy uszkadzania komórek płuc, ale procesy patologiczne, które za tym się rozwijają, są dość podobne. W przypadku uszkodzenia / śmierci komórek zwiększa się przepuszczalność bariery i następuje gwałtowny wzrost produkcji substancji biologicznie czynnych w tkance płucnej (histamina, norepinefryna, angiotensyna, acetylocholina, serotonina, prostaglandyny), co przyczynia się do dalszego wzrostu przepuszczalności / zakłócenia funkcji bariery pęcherzykowo-naczyniowej oraz zaburzeń rozwoju w płucach (zmniejsza się przepływ krwi, wzrasta ciśnienie w krążeniu płucnym). W miarę postępu obrzęku oskrzeliki oddechowe i końcowe wypełniają się płynem, a pod wpływem turbulencji wynikających z ruchu powietrza w drogach oddechowych tworzy się piana.

    Mieszany obrzęk płuc. Rozwój opiera się na połączeniu mechanizmów obrzęku obu typów.

    Klasyfikacja

    Nie ma jednolitej, ogólnie przyjętej klasyfikacji obrzęku płuc. Ogólnie przyjmuje się, że obrzęk płuc dzieli się na kardiogenne i niekardiogenne.

    Z kolei kardiogenny obrzęk płuc dzieli się na kilka cech..

    Obecność / brak historii CHF:

    • Niedawno wystąpił (bez historii CHF).
    • Zdekompensowane (ostra dekompensacja CHF).

    Z powodu wystąpienia:

    • Niewydolność lewej komory (zaburzenia rytmu serca; ostry zespół wieńcowy; zapalenie mięśnia sercowego / osierdzia / zapalenie wsierdzia; dysfunkcja zastawki - niedomykalność zastawki mitralnej, zwężenie aorty itp.).
    • Zwiększona objętość wewnątrznaczyniowa (niewydolność nerek, przeciążenie objętościowe).
    • Niedrożność żył płucnych (zwężenie zastawki mitralnej).

    Obrzęk niekardiogenny dzieli się na:

    • Pierwotny - związany z obecnością czynnika uszkadzającego bezpośrednio w tkance płucnej.
    • Wtórne - rozwija się w obecności czynnika pozapłucnego i ciężkiego ogólnoustrojowego zapalenia.

    Przydziel podrzędne:

    • Obrzęk piorunowy - szybki rozwój w ciągu kilku minut, śmierć.
    • Ostry obrzęk - szybko narastający (do 4 godzin). Rozwija się głównie przy zawale mięśnia sercowego, anafilaksji, urazowym uszkodzeniu mózgu. Nawet przy szybkiej resuscytacji istnieje wysokie ryzyko śmierci.
    • Obrzęk podostry - charakteryzuje się falowym przebiegiem ze stopniowym nasilaniem się objawów i ich ustępowaniem. Częściej obserwuje się przy endogennym zatruciu organizmu różnego pochodzenia (niewydolność wątroby, posocznica, mocznica).
    • Obrzęk przedłużony - okres rozwoju od 12 godzin do 1-3 dni. Często jest usuwany, z niewyrażonymi objawami bez charakterystycznych objawów klinicznych. Występuje częściej w przewlekłych chorobach płuc, CHF.

    Przyczyny obrzęku płuc

    Główną przyczyną obrzęku płuc w chorobach serca (obrzęk kardiogenny) jest wzrost ciśnienia hydrostatycznego w układzie kapilarnym tętnicy płucnej. Najczęstszą przyczyną obrzęku jest zastoinowa niewydolność serca, częściej niewydolność lewej komory, spowodowana spadkiem kurczliwości mięśnia sercowego, przeciążeniem objętościowo-ciśnieniowym lub patologią zastawek serca. Narastająca nierównowaga wypełnienia krwi tętniczej / żylnej, rozwój ciężkiego zastoju żylnego w krążeniu płucnym jest niekorzystnym sygnałem prognostycznym. Zator żylny w płucach, co to jest? Jest to naruszenie hemodynamiki małego kręgu krążenia krwi, charakteryzującego się przepełnieniem odcinka żylnego krwiobiegu krwią, spowodowane zaburzeniami serca.

    Bezpośrednimi przyczynami i czynnikami przyczyniającymi się do rozwoju kardiogennego obrzęku płuc są czynniki „sercowe” - niewydolność serca w fazie dekompensacji, przełom nadciśnieniowy, zaostrzenie choroby wieńcowej, ciężka patologia zastawek serca, ostra arytmia, ostre zapalenie mięśnia sercowego / wsierdzia / osierdzia; czynniki pozasercowe - przeciążenie objętościowe (masywne wstrzyknięcia substytutów krwi), ciężki udar, niewydolność nerek, nadużywanie alkoholu, przedawkowanie narkotyków.

    Przyczyną rozwoju niekardiogennego obrzęku płuc mogą być: wdychanie substancji toksycznych, ciężki uraz klatki piersiowej, ostre wirusowe choroby płuc (zapalenie płuc), posocznica, zespół aspiracji, uszkodzenie popromienne płuc, transfuzja krwi, martwica trzustki, uraz wielonarządowy, utrata krwi.

    Objawy obrzęku płuc

    Należy do grupy schorzeń, które można rozpoznać niemal na odległość, gdyż objawy obrzęku płuc u dorosłych są bardzo charakterystyczne: silna duszność, głównie wdechowa, znacznie rzadziej - mieszana; orthopnea (duszność podczas leżenia); odkrztuszanie flegmy; liczba oddechów przekracza 30 / min; zimny, obfity pot; sinica skóry / błon śluzowych; obecność świszczącego oddechu w płucach; tachykardia (rytm galopu), osłuchowy - akcent 2 tony nad tętnicą płucną.

    Oznaki obrzęku płuc u ludzi są określane przez procesy patogenetyczne. Klinicznie konwencjonalnie rozróżnia się kilka etapów:

    • Dyspnoetic. Objawia się suchym świszczącym oddechem, dusznością, która jest związana z pojawieniem się obrzęku przeważnie śródmiąższowej tkanki płucnej, pojedynczym wilgotnym świszczącym oddechem.
    • Etap Orthopnea. Charakteryzuje się wzrostem rzęs wilgotnych, które przeważają nad suchymi.
    • Etap rozbudowanej kliniki. Ciężka ortopnea, świszczący oddech jest wyraźnie słyszalny z daleka.
    • Ciężka scena. Wielokrotny świszczący oddech, pienienie się, obfite zimne poty, postępująca rozlana sinica.

    W praktyce niezwykle ważne jest rozróżnienie między śródmiąższowymi i pęcherzykowymi stadiami rozwoju obrzęku. Śródmiąższowy obrzęk płuc odpowiada klinicznym objawom astmy sercowej, która jest spowodowana gwałtownym pogorszeniem wymiany tlenu i dwutlenku węgla między krwią a powietrzem pęcherzyków płucnych, co przyczynia się do wzrostu oporu naczyniowego i oskrzelowego.

    Atak astmy sercowej zwykle rozwija się w nocy. Pacjent budzi się z silnego braku powietrza, zmuszony jest usiąść, próbuje otworzyć okno, pojawia się lęk przed śmiercią, podniecenie, nie odpowiada na pytania, skupia się na walce o powietrze.

    Czas trwania ataku astmy sercowej waha się od 5-10 minut do 1-3 godzin. Podczas osłuchiwania, suchy świszczący oddech, osłabiony oddech w dolnych częściach płuc. W przypadku przewlekłej niewydolności serca, zwężenia zastawki mitralnej, której towarzyszy hiperwolemia krążenia płucnego, większe znaczenie w rozpoznaniu obrzęku śródmiąższowego ma badanie rentgenowskie. Na rentgenogramie odnotowano charakterystyczne objawy - wzrost wzorca płucnego, który jest szczególnie wyraźny w strefach wnęki, co jest spowodowane obecnością przestrzeni limfatycznych i obrzękowym naciekiem tkanki okołooskrzelowej / okołonaczyniowej i śródmiąższowej; obecność linii Curleya i obrzęku podskórnego.

    Zdjęcie rentgenowskie. Obrzęk śródmiąższowy

    Ponadto płyn z śródmiąższu dostaje się do pęcherzyków płucnych, co powoduje obrzęk pęcherzykowy płuc z zapadnięciem się pęcherzyków, zniszczeniem środka powierzchniowo czynnego, zalaniem pęcherzyków przesiękiem. Na tym etapie może dojść do powstania trwałej piany białkowej, która blokuje światło oskrzeli / oskrzelików, co prowadzi do hipoksemii i niedotlenienia.

    Ostry obrzęk pęcherzykowy płuc odnosi się do cięższej postaci niewydolności lewej komory. Przejście od obrzęku śródmiąższowego do obrzęku pęcherzykowego często następuje dość szybko - w ciągu kilku minut. Gwałtowny obrzęk pęcherzyków płucnych często rozwija się na początku zawału mięśnia sercowego lub na szczycie przełomu nadciśnieniowego.

    Charakterystyczne jest głośne bąbelkowanie, uwalnianie białej lub różowej piany w wyniku domieszki czerwonych krwinek. Na tym tle utlenienie krwi jest gwałtownie zakłócone i istnieje wysokie ryzyko uduszenia. Z reguły szczegółowe objawy kliniczne obrzęku pęcherzykowego są wyraźne i nie powodują trudności w rozpoznaniu. Dodatkową cechą charakterystyczną jest występowanie znacznej liczby wilgotnych rzęs o różnej wielkości, niekiedy występują również rzęsy suche. Obrzęk pęcherzyków płucnych, podobnie jak astma sercowa, występuje głównie w nocy. Atak może być krótkotrwały, który ustępuje samoistnie lub długotrwały, trwający kilka godzin. W przypadku silnego pienienia śmierć z powodu asfiksji może nastąpić szybko, dosłownie w ciągu 5-10 minut po pojawieniu się pierwszych objawów klinicznych.

    Zdjęcie rentgenowskie. Pęcherzykowy obrzęk płuc.

    W pęcherzykowym obrzęku płuc typowy obraz RTG jest spowodowany symetrycznym moczeniem przesięku w obu płucach z obrzękiem zlokalizowanym głównie w okolicy podstawnej i wnęki.

    Dane laboratoryjne nie mają znaczenia klinicznego i są ograniczone głównie do nagłych zmian w składzie gazów (hipoksemia) i kwasowo-zasadowym stanie krwi (kwasica metaboliczna). EKG - tachykardia, wzrost / deformacja amplitudy załamka P, spadek odcinka ST.

    W przypadku zastoinowej niewydolności serca, spowodowanej zmniejszeniem zdolności kurczliwej lewej komory, obrzęk często rozwija się w przypadku arytmii serca / podwyższonego ciśnienia krwi, co prowadzi do zmniejszenia minimalnej objętości krwi.

    Analizy i diagnostyka

    Kryteria diagnostyczne to skargi na ostre uczucie braku powietrza, suchy / mokry kaszel, późniejsze uwolnienie spienionej plwociny; historia różnych chorób serca (CHF, choroba wieńcowa, kardiomiopatia, nadciśnienie) lub przyczyn innych niż kardynalne.

    Badanie przedmiotowe: Główne objawy ostrej niewydolności lewej komory to napadowa duszność nocna, ortopnea, obustronny świszczący oddech, mokre zimne kończyny, zawroty głowy, splątanie, skąpomocz, niskie ciśnienie tętna.

    Prawdopodobne objawy AHF: tachykardia (częstość akcji serca> 120 uderzeń / min.) / Bradykardia (częstość akcji serca 25 / min. Z zajęciem mięśni pomocniczych w procesie oddechowym).

    Laboratoryjne kryteria rozpoznania kardiogennego obrzęku płuc:

    • Niskie nasycenie tlenem (z pulsoksymetrią SaO2 45 mm Hg we krwi tętniczej).
    • Niewydolność oddechowa typu hiperkapnicznego.
    • Kwasica metaboliczna.
    • RTG płuc - oznaki zastoju w płucach.
    • EKG - obecność zaburzeń przewodzenia, napadowe arytmie i ACS, oznaki strukturalnego uszkodzenia serca.
    • Pulsoksymetria - saturacja tlenem 25 / min) nieinwazyjna wentylacja płuc wykonywana jest za pomocą specjalnych urządzeń w trybie CPAP / BiPAP.

    Leczenie farmakologiczne przeprowadza się w zależności od wskaźników ciśnienia krwi. To właśnie poziom ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów z AHF ma największe znaczenie przy wyborze leków stosowanych w nagłych wypadkach..

    Objawy, przyczyny i leczenie obrzęku płuc

    Co to jest obrzęk płuc?

    Obrzęk płuc jest poważnym stanem patologicznym związanym z masywnym uwolnieniem niezapalnego przesięku z naczyń włosowatych do śródmiąższu płuc, a następnie do pęcherzyków płucnych. Proces prowadzi do zmniejszenia funkcji pęcherzyków płucnych i naruszenia wymiany gazowej, rozwija się niedotlenienie. Skład gazu we krwi zmienia się znacząco, wzrasta stężenie dwutlenku węgla. Wraz z niedotlenieniem dochodzi do ciężkiej depresji ośrodkowego układu nerwowego. Przekroczenie normalnego (fizjologicznego) poziomu płynu śródmiąższowego prowadzi do obrzęku.

    W śródmiąższu znajdują się: naczynia limfatyczne, elementy tkanki łącznej, płyn międzykomórkowy, naczynia krwionośne. Cały system jest pokryty opłucną trzewną. Rozgałęzione puste rurki i rurki to kompleks, który tworzy płuca. Cały kompleks jest zanurzony w śródmiąższu. Śródmiąższ jest tworzony przez osocze opuszczające naczynia krwionośne. Następnie osocze jest ponownie wchłaniane do naczyń limfatycznych wpływających do żyły głównej. Dzięki temu mechanizmowi płyn międzykomórkowy dostarcza do komórek tlen i niezbędne składniki odżywcze, usuwa produkty przemiany materii.

    Naruszenie ilości i odpływu płynu międzykomórkowego prowadzi do obrzęku płuc:

    gdy wzrost ciśnienia hydrostatycznego w naczyniach krwionośnych płuc spowodował wzrost płynu międzykomórkowego, pojawia się obrzęk hydrostatyczny;

    wzrost był spowodowany nadmierną filtracją osocza (np. przy aktywności mediatorów stanu zapalnego) występuje obrzęk błony.

    Ocena stanu

    W zależności od szybkości przejścia obrzęku śródmiąższowego do zębodołowego ocenia się stan pacjenta. W przypadku chorób przewlekłych obrzęk rozwija się łagodniej, częściej w nocy. Taki obrzęk jest dobrze kontrolowany przez leki. Obrzęk związany z wadami zastawki mitralnej, zawałem mięśnia sercowego i uszkodzeniem miąższu płucnego szybko rośnie. Stan szybko się pogarsza. Ostry obrzęk pozostawia bardzo mało czasu na odpowiedź.

    Prognozy dotyczące choroby

    Rokowanie w obrzęku płuc jest złe. Zależy od przyczyn, które faktycznie spowodowały obrzęk. Jeśli obrzęk nie jest kardiogenny, dobrze reaguje na leczenie. Obrzęk kardiogenny jest trudny do opanowania. Po długotrwałym leczeniu obrzęku kardiogennego przeżywalność w ciągu roku wynosi 50%. Przy błyskawicznej formie często nie jest możliwe uratowanie osoby.

    W przypadku obrzęku toksycznego rokowanie jest bardzo poważne. Korzystne rokowanie przy przyjmowaniu dużych dawek leków moczopędnych. Zależy od indywidualnej reakcji organizmu.

    Diagnostyka

    Obraz każdego rodzaju obrzęku płuc jest jasny. Dlatego diagnoza jest prosta. Aby uzyskać odpowiednią terapię, konieczne jest określenie przyczyn obrzęku. Objawy zależą od postaci obrzęku. Postać piorunująca charakteryzuje się szybko narastającym duszeniem i zatrzymaniem oddechu. Ostra postać ma bardziej wyraźne objawy, w przeciwieństwie do podostrej i przedłużającej się.

    Objawy obrzęku płuc

    Główne objawy obrzęku płuc to:

    sinica (twarz i błony śluzowe nabierają niebieskawego odcienia);

    ucisk w klatce piersiowej, ból naglący;

    słychać bulgotanie;

    z rosnącym kaszlem - spieniona różowa plwocina;

    gdy stan się pogarsza, plwocina jest uwalniana z nosa;

    osoba się boi, świadomość może być zdezorientowana;

    pocenie się, zimny i wilgotny pot;

    zwiększone tętno do 200 uderzeń na minutę. Może łatwo przekształcić się w zagrażającą życiu bradykardię;

    spadek lub wzrost ciśnienia krwi.

    Sam obrzęk płuc jest chorobą, która nie występuje samodzielnie. Wiele patologii może prowadzić do obrzęków, czasami wcale nie związanych z chorobami układu oskrzelowo-płucnego i innych.

    Przyczyny obrzęku płuc

    Przyczyny obrzęku płuc obejmują:

    Posocznica. Zwykle jest to przenikanie do krwiobiegu egzogennych lub endogennych toksyn;

    Przedawkowanie niektórych leków (NLPZ, cytostatyki);

    Uszkodzenie płuc spowodowane promieniowaniem;

    Przedawkowanie substancji odurzających;

    Zawał mięśnia sercowego, choroba serca, niedokrwienie, nadciśnienie tętnicze, każda choroba serca w fazie dekompensacji;

    Zatory w prawym kręgu krążenia wynikające z astmy oskrzelowej, rozedmy i innych chorób płuc;

    Ostry lub przewlekły spadek białka we krwi. Hipoalbuminemia występuje w przypadku marskości wątroby, zespołu nerczycowego i innych patologii nerek;

    Infuzja w dużych objętościach bez wymuszonej diurezy;

    Zatrucie toksycznymi gazami;

    Wstrząs w przypadku poważnych obrażeń;

    Przebywanie na dużej wysokości;

    Rodzaje obrzęku płuc

    Istnieją dwa rodzaje obrzęku płuc: kardiogenny i niekardiogenny. Istnieje również grupa 3 obrzęków płuc (dotyczy niekardiogennych) - obrzęk toksyczny.

    Obrzęk kardiogenny (obrzęk serca)

    Obrzęk kardiogenny jest zawsze spowodowany ostrą niewydolnością lewej komory, obowiązkowym zastojem krwi w płucach. Zawał mięśnia sercowego, wady serca, dławica piersiowa, nadciśnienie tętnicze, niewydolność lewej komory to główne przyczyny obrzęków kardiogennych. Mierzone jest ciśnienie w naczyniach włosowatych płuc w celu powiązania obrzęku płuc z przewlekłą lub ostrą niewydolnością serca. W przypadku obrzęku kardiogennego ciśnienie wzrasta powyżej 30 mm Hg. Sztuka. Obrzęk kardiogenny powoduje wynaczynienie płynu do przestrzeni śródmiąższowej, a następnie do pęcherzyków płucnych. Napady obrzęków śródmiąższowych występują w nocy (duszność napadowa). Pacjent nie ma wystarczającej ilości powietrza. Osłuchiwanie wykrywa ciężki oddech. Oddychanie jest zwiększone podczas wydechu. Dławienie się jest głównym objawem obrzęku pęcherzykowego.

    Następujące objawy są charakterystyczne dla obrzęku kardiogennego:

    duszność wdechowa. Pacjent charakteryzuje się pozycją siedzącą, w pozycji leżącej, nasila się duszność;

    przewodnienie tkanek (obrzęk);

    suchy świszczący oddech, zamieniający się w mokre bulgoczące rzęsy;

    oddzielenie różowej, spienionej plwociny;

    niestabilne ciśnienie krwi. Trudno jest sprowadzić to do normy. Spadek poniżej normy może prowadzić do bradykardii i śmierci;

    silny ból w klatce piersiowej lub okolicy klatki piersiowej;

    Na elektrokardiogramie odczytuje się przerost lewego przedsionka i komory, czasem blokadę lewej odnogi pęczka Hisa.

    Warunki hemodynamiczne obrzęku kardiogennego

    naruszenie skurczu lewej komory;

    Główną przyczyną obrzęku kardiogennego jest dysfunkcja lewej komory.

    Obrzęk kardiogenny należy odróżnić od obrzęku niekardiogennego. W przypadku niekardiogennej postaci obrzęku zmiany w kardiogramie są mniej wyraźne. Obrzęk kardiogenny postępuje szybciej. Na opiekę w nagłych wypadkach jest mniej czasu niż w przypadku innych rodzajów obrzęków. Skutek śmiertelny jest częstszy w przypadku obrzęku kardiogennego.

    Toksyczny obrzęk płuc

    Toksyczny obrzęk ma określone, różnicujące cechy. Jest okres, kiedy samego obrzęku jeszcze nie ma, są tylko odruchowe reakcje organizmu na podrażnienie. Oparzenia tkanki płucnej, oparzenia dróg oddechowych powodują odruchowy skurcz. Jest to połączenie objawów uszkodzenia dróg oddechowych i resorpcyjnego działania substancji toksycznych (trucizn). Toksyczny obrzęk może rozwinąć się niezależnie od dawki leków, które go powodują.

    Leki, które mogą powodować obrzęk płuc:

    Niesteroidowe leki przeciwzapalne.

    Czynniki ryzyka wystąpienia obrzęku toksycznego to starość, długotrwałe palenie.

    Ma 2 formy, rozwinięte i nieudane. Występuje tak zwany obrzęk „niemy”. Można go znaleźć na zdjęciach rentgenowskich płuc. Praktycznie nie ma określonego obrazu klinicznego takiego obrzęku..

    Charakteryzuje się okresowością. Ma 4 okresy:

    Zaburzenia odruchowe. Charakteryzuje się objawami podrażnienia błon śluzowych: łzawieniem, kaszlem, dusznością. Okres jest niebezpieczny z powodu zatrzymania oddechu i czynności serca;

    Utajony okres występowania podrażnień. Może to zająć 4-24 godziny. Charakteryzuje się dobrostanem klinicznym. Dokładne badanie może wykazać oznaki zbliżającego się obrzęku: bradykardię, rozedmę płuc;

    Bezpośrednio obrzęk płuc. Kurs jest czasem powolny, osiągając 24 godziny. Najczęściej objawy nasilają się w ciągu 4-6 godzin. W tym okresie temperatura wzrasta, we wzorze krwi występuje leukocytoza neutrofilowa, istnieje niebezpieczeństwo zapaści. Zaawansowana postać obrzęku toksycznego ma czwarty okres całkowitego obrzęku. Ukończony okres ma „niebieską hipoksemię”. Sinica skóry i błon śluzowych. Ukończony okres zwiększa częstość oddechów do 50-60 razy na minutę. Z daleka słychać bulgoczący oddech, plwocina zmieszana z krwią. Zwiększa się krzepnięcie krwi. Rozwija się kwasica gazowa. Hipoksemia „szarej” charakteryzuje się cięższym przebiegiem. Łączą się powikłania naczyniowe. Skóra nabiera bladoszarego odcienia. Kończyny stygną. Gwintowany puls i spadek do krytycznych wartości ciśnienia krwi. Stan ten jest ułatwiony przez aktywność fizyczną lub niewłaściwy transport pacjenta;

    Komplikacje. Opuszczając okres bezpośredniego obrzęku płuc, istnieje ryzyko wystąpienia obrzęku wtórnego. Jest to związane z niewydolnością lewej komory. Zapalenie płuc, pneumoskleroza, rozedma płuc to częste powikłania toksycznego obrzęku wywołanego lekami. Pod koniec 3. tygodnia może wystąpić obrzęk „wtórny” w obecności ostrej niewydolności serca. Rzadko występuje zaostrzenie utajonej gruźlicy i innych chorób przewlekłych. Depresja, senność, astenia.

    Dzięki szybkiej i skutecznej terapii rozpoczyna się okres ustępowania obrzęku. Nie dotyczy to głównych okresów obrzęku toksycznego. Wszystko zależy tylko od jakości udzielonej pomocy. Kaszel i duszność zmniejszają się, zmniejsza się sinica, znika świszczący oddech w płucach. Na zdjęciu rentgenowskim zauważalne jest zniknięcie dużych, a następnie małych ognisk. Obraz krwi obwodowej jest znormalizowany. Powrót do zdrowia po toksycznym obrzęku może zająć kilka tygodni.

    W rzadkich przypadkach toksyczny obrzęk może być spowodowany przyjmowaniem tokolityków. Obrzęk może być katalizowany przez: duże ilości płynu dożylnego, niedawne leczenie glikokortykosteroidami, ciąże mnogie, niedokrwistość, niestabilną hemodynamikę u kobiety.

    Kliniczne objawy choroby:

    Kluczowym objawem jest niewydolność oddechowa;

    Silny ból w klatce piersiowej;

    Sinica skóry i błon śluzowych;

    Niedociśnienie tętnicze połączone z tachykardią.

    Od obrzęku kardiogennego obrzęk toksyczny wyróżnia się przedłużonym przebiegiem i zawartością niewielkiej ilości białka w płynie. Wielkość serca się nie zmienia (rzadko się zmienia). Ciśnienie żylne często mieści się w normalnym zakresie.

    Rozpoznanie obrzęku toksycznego jest proste. Wyjątek - oskrzela w przypadku zatrucia FOS.

    Niekardiogenny obrzęk płuc

    Występuje z powodu zwiększonej przepuszczalności naczyń i wysokiej filtracji płynu przez ścianę naczyń włosowatych płuc. Przy dużej ilości płynu praca naczyń krwionośnych pogarsza się. Płyn zaczyna wypełniać pęcherzyki, a wymiana gazowa zostaje zakłócona.

    Przyczyny obrzęku niekardiogennego:

    zwężenie tętnicy nerkowej;

    masywna niewydolność nerek, hiperalbuminemia;

    odma opłucnowa może powodować jednostronny niekardiogenny obrzęk płuc;

    ciężki atak astmy oskrzelowej;

    zapalna choroba płuc;

    aspiracja treści żołądkowej;

    wstrząs, zwłaszcza z posocznicą, aspiracją i martwicą trzustki;

    wdychanie substancji toksycznych;

    duże transfuzje roztworów leków;

    u pacjentów w podeszłym wieku przyjmujących preparaty kwasu acetylosalicylowego przez długi czas;

    Aby wyraźnie odróżnić obrzęk, należy podjąć następujące środki:

    przestudiować historię pacjenta;

    stosować metody bezpośredniego pomiaru centralnej hemodynamiki;

    ocenić dotknięty obszar w niedokrwieniu mięśnia sercowego (testy enzymatyczne, EKG).

    Aby odróżnić obrzęk niekardiogenny, głównym wskaźnikiem będzie pomiar nacisku klina. Prawidłowy rzut serca i dodatnie ciśnienie zaklinowania wskazują na niekardiogenny charakter obrzęku.

    Konsekwencje obrzęku płuc

    Po ustąpieniu obrzęku leczenie należy zakończyć wcześniej. Po wyjątkowo ciężkim stanie obrzęku płuc często występują poważne powikłania:

    przystąpienie wtórnej infekcji. Najczęściej rozwija się zapalenie płuc. Na tle obniżonej odporności nawet zapalenie oskrzeli może prowadzić do niepożądanych powikłań. Zapalenie płuc z obrzękiem płuc jest trudne do wyleczenia;

    niedotlenienie, charakterystyczne dla obrzęku płuc, wpływa na najważniejsze narządy. Najpoważniejsze konsekwencje mogą mieć wpływ na mózg i układ sercowo-naczyniowy - konsekwencje obrzęku mogą być nieodwracalne. Naruszenie krążenia mózgowego, miażdżyca, niewydolność serca bez silnego wsparcia farmakologicznego są śmiertelne;

    uszkodzenie niedokrwienne wielu narządów i układów organizmu;

    zwłóknienie płuc, niedodma segmentowa.

    Pomoc doraźna w przypadku obrzęku płuc

    Wymagane dla każdego pacjenta z objawami obrzęku płuc. Najważniejsze informacje dotyczące opieki w nagłych wypadkach:

    pacjentowi należy przyjąć pozycję półsiedzącą;

    aspiracja (usunięcie) piany z górnych dróg oddechowych. Aspiracja odbywa się poprzez wdychanie tlenu przez 33% etanol;

    pilna inhalacja tlenowa (tlenoterapia);

    eliminacja zespołu ostrego bólu za pomocą neuroleptyków;

    przywrócenie tętna;

    korekta równowagi elektrolitów;

    normalizacja równowagi kwasowo-zasadowej;

    normalizacja ciśnienia hydrostatycznego w krążeniu płucnym. Stosuje się narkotyczne środki przeciwbólowe „Omnopon”, „Promedol”. Działają hamująco na ośrodek oddechowy, łagodzą tachykardię, zmniejszają przepływ krwi żylnej, obniżają ciśnienie krwi, zmniejszają niepokój i lęk przed śmiercią;

    środki rozszerzające naczynia krwionośne (aerozol „Nitromint”). Oznacza niższe napięcie naczyniowe, objętość krwi w klatce piersiowej. Preparaty nitrogliceryny ułatwiają odpływ krwi z płuc, działając na obwodowy opór naczyniowy;

    nałożenie kołowrotów żylnych na kończyny dolne. Procedura jest konieczna, aby zredukować CTC - stara skuteczna metoda. Obecnie do odwodnienia miąższu płucnego stosuje się dożylnie 40 mg lasixu. Działanie furosemidu (lasix) rozwija się w ciągu kilku minut i trwa do 3 godzin. Lek jest w stanie usunąć 2 litry moczu w krótkim czasie. Zmniejszona objętość osocza ze zwiększonym koloidalnym ciśnieniem osmotycznym sprzyja przechodzeniu obrzęku płynu do krwioobiegu. Ciśnienie filtracji spada. Przy niskim ciśnieniu krwi diuretyki można stosować dopiero po ich normalizacji;

    przepisywanie leków moczopędnych na odwodnienie płuc (Lasix 80 mg dożylnie);

    wyznaczenie glikozydów nasercowych w celu zwiększenia kurczliwości mięśnia sercowego;

    Poważne komplikacje po nagłych wypadkach

    Te komplikacje obejmują:

    rozwój piorunującej postaci obrzęku;

    intensywne wytwarzanie piany może powodować niedrożność dróg oddechowych;

    ból kątowy. Taki ból charakteryzuje się nieznośnym zespołem bólowym, u pacjenta może wystąpić wstrząs bólowy, który pogarsza rokowanie;

    niemożność stabilizacji ciśnienia krwi. Często obrzęk płuc występuje na tle niskiego i wysokiego ciśnienia krwi, które może zmieniać się z dużą amplitudą. Naczynia nie mogą wytrzymać takiego obciążenia przez długi czas, a stan pacjenta pogarsza się;

    wzrost obrzęku płuc na tle wysokiego ciśnienia krwi.

    Leczenie obrzęku płuc

    Sprowadza się do jednego - obrzęk należy jak najszybciej usunąć. Następnie, po intensywnej terapii samego obrzęku płuc, przepisuje się leki w celu leczenia choroby, która wywołała obrzęk.

    Tak więc środki na złagodzenie obrzęku i późniejsza terapia:

    Chlorowodorek morfiny. Niezbędny lek w leczeniu obrzęków typu kardiogennego i innych obrzęków w przypadku hiperwentylacji. Wprowadzenie chlorowodorku morfiny wymaga chęci przejścia pacjenta na kontrolowane oddychanie;

    Preparaty azotanowe w postaci wlewu (triazotan glicerolu, diazotan izosorbitolu) stosuje się w przypadku każdego obrzęku, z wyjątkiem obrzęku z hipowolemią w zatorowości płucnej;

    Wprowadzenie diuretyków pętlowych („furosemid”, „torasemid”) w pierwszych minutach obrzęku ratuje życie wielu pacjentom;

    W przypadku kardiogennego obrzęku płuc w wyniku zawału mięśnia sercowego konieczne jest podanie tkankowego aktywatora plazminogenu;

    Kiedy migotanie przedsionków jest przepisywane „amiodaron”. Tylko przy niskiej skuteczności terapii elektropulsacyjnej. Często na tle nawet niewielkiego spadku rytmu stan pacjenta może się znacznie pogorszyć. Kiedy przepisywany jest amiodaron, czasami wymagany jest wlew dobutaminy w celu zwiększenia rytmu;

    Kortykosteroidy są stosowane tylko w przypadku obrzęków niekardiogennych. Najczęściej stosowanym lekiem jest deksametazon. Jest aktywnie wchłaniany do krążenia ogólnoustrojowego i negatywnie wpływa na odporność. Współczesna medycyna zaleca obecnie stosowanie metyloprednizolonu. Okres jego eliminacji jest znacznie krótszy, skutki uboczne są mniej wyraźne, aktywność jest wyższa niż deksametazonu;

    Do wspomagania rytmu inotropowego w przypadku przedawkowania beta-adrenolityków stosuje się dopaminę;

    Glikozydy nasercowe (digoksyna) są niezbędne do przetrwałego migotania przedsionków;

    „Ketamina”, tiopental sodu są niezbędne do krótkotrwałego znieczulenia, aby złagodzić ból;

    „Diazepam” z ketaminą jest używany do premedykacji;

    W przypadku obrzęku płuc wywołanego heroiną lub powikłań jatrogennych przepisuje się środki zwiotczające mięśnie (nalokson);

    W stanach obrzęku płuc na dużych wysokościach potrzebna jest „nifedypina”, która szybko obniża ciśnienie krwi;

    Na stacjonarnym etapie leczenia przepisywane są wstrząsowe dawki antybiotyków, aby wykluczyć dodanie infekcji. Na pierwszym miejscu są leki z grupy fluorochinolonów: „Tavanik”, „Tsifran”, lewofloksacyna;

    Aby ułatwić usuwanie nagromadzonego płynu, przepisuje się duże dawki ambroksolu;

    Wyznaczenie środka powierzchniowo czynnego jest obowiązkowe. Zmniejsza napięcie w zębodole, działa ochronnie. Środek powierzchniowo czynny poprawia wchłanianie tlenu przez płuca, zmniejsza niedotlenienie;

    Środki uspokajające na obrzęk płuc. W leczeniu pacjentów z obrzękiem płuc wiodącą rolę odgrywa normalizacja tła emocjonalnego. Często sam silny stres może wywołać obrzęk. Wyzwalacz stresu często powoduje zarówno martwicę trzustki, jak i zawał mięśnia sercowego. Środki uspokajające mogą, w połączeniu z innymi lekami, normalizować zawartość katecholamin. Z tego powodu skurcz naczyń obwodowych zmniejsza się, przepływ krwi jest znacznie zmniejszony, a obciążenie jest usuwane z serca. Normalna czynność serca może poprawić odpływ krwi z małego koła. Uspokajające działanie środków uspokajających może złagodzić wegetatywno-naczyniowe objawy obrzęku. Za pomocą środków uspokajających można zmniejszyć filtrację płynu tkankowego przez błonę pęcherzykowo-kapilarną. Środki, które mogą wpływać na tło emocjonalne, mogą obniżyć ciśnienie krwi, tachykardię, zmniejszyć duszność, objawy wegetatywno-naczyniowe, zmniejszyć intensywność procesów metabolicznych - ułatwia to przebieg niedotlenienia. Oprócz roztworu morfiny - pierwszej, najskuteczniejszej pomocy przy obrzęku płuc, przepisuje się 4 ml roztworu kroperydolu 0,25% lub Relanium 0,5% - 2 ml. W przeciwieństwie do morfiny, leki te są stosowane we wszystkich typach obrzęku płuc;

    Blokery zwojów nerwowych: „Arfonad”, pentamina, benzoheksonium. Pozwala szybko zatrzymać obrzęk płuc przy wysokim ciśnieniu krwi (od 180 mm Hg). Poprawa przychodzi szybko. W 20 minut po pierwszym podaniu leków duszność, świszczący oddech zmniejszają się, oddech staje się spokojniejszy. Za pomocą tych leków można całkowicie zatrzymać obrzęk płuc.

    Algorytm leczenia obrzęku płuc

    Sam algorytm leczenia można podzielić na 7 etapów:

    glikozydy nasercowe na obrzęki kardiogenne i glikokortykoidy na obrzęki niekardiogenne;

    po zatrzymaniu obrzęku - hospitalizacja w celu leczenia choroby podstawowej.

    Do złagodzenia 80% przypadków obrzęku płuc wystarczy chlorowodorek morfiny, furosemid i nitrogliceryna.

    Następnie rozpoczyna się terapia choroby podstawowej:

    w przypadku marskości wątroby, hiperalbuminemii przepisuje się kurs hepatoprotektorów: Heptral, z preparatami kwasu tioktowego: Thioctacid, Berlition;

    jeśli obrzęk jest wywołany martwicą trzustki, przepisywane są leki hamujące pracę trzustki „Sandostatin”, a następnie stymulujące gojenie martwicy „Timalin”, „Immunofan” wraz z silną terapią enzymatyczną - „Creon”;

    kompleksowa terapia zawału mięśnia sercowego. B-blokery „Concor”, „Metoprolol”. Oraz blokery enzymu konwertującego angiotensynę „Enalapril”, środki przeciwpłytkowe „Thrombo Ass”;

    w przypadku chorób oskrzelowo-płucnych potrzebny jest kurs antybiotyków. Preferowane są makrolidy i fluorochinolony, obecnie penicyliny są nieskuteczne. Recepta na preparaty ambroksolowe: „Lazolvan”, „Ambrobene” - mają nie tylko działanie wykrztuśne, ale także przeciwzapalne. Powołanie immunomodulatorów jest obowiązkowe. Stan płuc po obrzęku jest niestabilny. Wtórna infekcja może być śmiertelna;

    w przypadku obrzęku toksycznego zalecana jest terapia detoksykacyjna. Uzupełnienie utraconego płynu po zastosowaniu diuretyków, przywrócenie równowagi elektrolitowej jest głównym efektem mieszanin solnych. Preparaty łagodzące objawy zatrucia: „Regidron”, „Enterosgel”, „Enterodes”. W przypadku ciężkiego zatrucia stosuje się środki przeciwwymiotne;

    z ciężkim atakiem astmy przepisywane są glikokortykosteroidy, leki mukolityczne, środki wykrztuśne, leki rozszerzające oskrzela;

    w przypadku wstrząsu toksycznego przepisywane są leki przeciwhistaminowe: „Cetrin”, „Claritin” w połączeniu z kortykosteroidami;

    obrzęk płuc o dowolnej etiologii wymaga wyznaczenia silnych antybiotyków i skutecznej terapii przeciwwirusowej (immunomodulującej). Najnowsze recepty na fluorochinolony plus „Amiksin”, „Cycloferon”, „Polyoxidonium”. Często wymagane są leki przeciwgrzybicze, ponieważ antybiotyki sprzyjają ich wzrostowi. „Terbinafina”, „Flukonazol” pomagają zapobiegać nadkażeniom;

    w celu poprawy jakości życia przepisywane są enzymy: „Wobenzym” oraz immunomodulatory: „Polyoxidonium”, „Cycloferon”.

    Rokowanie po wystąpieniu obrzęku płuc rzadko jest korzystne. Aby przetrwać przez cały rok, musisz być monitorowany. Skuteczna terapia choroby podstawowej powodującej obrzęk płuc znacząco poprawia jakość życia i rokowanie pacjenta.

    Leczenie obrzęku płuc sprowadza się przede wszystkim do faktycznego usunięcia samego obrzęku. Terapia szpitalna ma na celu leczenie choroby wywołującej obrzęk.

    Edukacja: Dyplom ze specjalności "Andrologia" uzyskał po odbyciu rezydentury na Klinice Urologii Endoskopowej Rosyjskiej Akademii Medycznej Kształcenia Podyplomowego w Centrum Urologicznym Centralnego Szpitala Klinicznego nr 1 Kolei Rosyjskich SA (2007). Studia podyplomowe zostały tu ukończone do 2010 roku.